ะยังเปล่งเสียงเรียก “พ่อ?”“อยู่นี่” เมื่อต้าซือมิ่งได้ยินเด็กน้อยถามหา เขาก็ไม่สนใจหยวนคังฮ่องเต้อีก เขาหันหลังกลับไปมองภรรยาที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะอุ้มเด็กน้อยมา “นอนเต็มอิ่มแล้วหรือ”หาว… เยี่ยนเสี่ยวเป่าอ้าปากหาวอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าเขายังนอนไม่พอ อาจจะเป็นเพราะรู้สึกถึงบรรยากาศรอบตัวที่ไม่ค่อยดีนัก เขาจึงตื่นก่อนเวลา แต่เมื่อถูกท่านพ่ออุ้มไว้ เขาก็ทำท่าจะหลับไปอีกครั้งราวกับว่าตื่นขึ้นมาเพียงเพราะจะหาท่านพ่อโดยเฉพาะเยี่ยนอวี๋จิ้มแก้มตุ้ยนุ้ยของเด็กน้อยอย่างไม่สบอารมณ์นัก ฝ่ายหลังเผยอยิ้มอย่างน่ารัก ก่อนจะขานเรียก “แม” ด้วยความงัวเงียจากนั้นก็หลับไปเยี่ยนอวี๋หายโกรธ “เจ้าปีศาจน้อย”ทุกคนในห้องโถง “…”
พวกเขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันรุนแรงของหยวนคังฮ่องเต้ที่ถูกเมินเฉย จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนช้างสารชนกันหญ้าแพรกแหลกลาญอย่างไรอย่างนั้นหยวนคังฮ่องเต้เองก็เดือดดาลอยู่จริงๆ แต่สุดท้ายเขาก็ข่มอารมณ์ตนไว้ได้ กล่าวด้วยความมีไมตรีอย่างน่าประหลาด “ปราชญ์มหาสำนักเยี่ยน ท่านปราชญ์มหาสำนักที่เราแต่งตั้ง เหตุใดจึงมาช้าเยี่ยงนี้เล่า”นี่เป็นประโยคตำหนิ ทว่าหยวนคังฮ่องเต้กลับกล่าวด้วยน ้าเสียงเป็นมิตรอย่างยิ่ง ทำให้อินหลิวเฟิงที่ยังคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่นั้นก็ประหลาดใจ ด้วยไหวพริบอันเฉียบแหลมของเขา เขาสัมผัสถึงความเอ็นดูของฝ่าบาทที่มีต่อกูไหน่ไนส่วนเยี่ยนอวี๋ที่ถูกถาม นางกลับมิได้รู้สึกอะไร สำหรับคนเช่นระดั
