มงามเป็นพิเศษ แต่ก็คงไม่กล้าปะทะกับต้าซือมิ่ง ครานั้นหลังจากที่พ่ายแพ้ หากฝ่าบาทจะลงมืออีก ย่อมต้องมั่นใจว่าตนเองจะเอาชนะได้เมื่อคิดถึงตรงนี้ ความกังวลในใจของทุกคนก็ค่อยๆ คลายลงพวกเขากล่าวทักทายสหายข้างกายด้วยใบหน้ายิ้มแย้มได้แล้ว ต่างรอทานอาหารและคารวะสุราแก่องค์ฮ่องเต้หยวนคังฮ่องเต้ยกจอกขึ้นอย่างอ่อนโยน “แด่ความรุ่งเรืองโชติช่วงของต้าซย่า ล้วนไม่พ้นความตั้งใจของทุกท่าน เราขอคารวะหนึ่งจอก”“มิบังอาจ! มิบังอาจพ่ะย่ะค่ะ”
“ฝ่าบาทกล่าวเกินไปแล้ว เพราะสติปัญญาอันเฉียบแหลมและแผนการอันล ้าลึก ทั้งพรสวรรค์โดดเด่นของฝ่าบาท ล้วนเป็นความโชคดีของต้าซย่า” เหล่าขุนนาง ผู้สูงส่งและตัวแทนของกองกำลังต่างๆ กล่าวด้วยความ ‘จริงใจ’ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น แต่แล้ว…ทุกคนเพิ่งจะลุกขึ้นรับคารวะสุราเสร็จ ยังไม่ทันลงนั่งลงไปหยวนคังฮ่องเต้ก็เอ่ยขึ้นต่อว่า “ต้าซือมิ่งเจ้าดูแลบุตรของข้าได้ดีนัก”[1] รักหยกถนอมบุปผา เป็นสำนวนจีนหมายถึงบุรุษควรทะนุถนอมอ่อนโยนต่อสตรี
