นอน ดีที่สุดก็คือส่งเสี่ยวเป่าออกไป และไม่มีวันปล่อยให้เสี่ยวเป่าปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีก ดังนั้นข้าคิดว่า ในที่สุดก็ถึงเวลาที่เขาจะลงมือแล้วจึงได้ใช้ข้ออ้างทำเพื่อเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์”
ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ มีสายลับอยู่ในเมืองหลวงมานานแล้ว และหยวนคังฮ่องเต้ที่พยายามทนโยวตูอ๋องอย่างสุดความสามารถก็ไม่อยากจะทนอีกต่อไป เป็นไปได้เช่นกัน บัดนี้…“ช่างเขาเถิด ข้าไม่ปล่อยให้เขาแตะต้องภรรยาและลูกของข้าเด็ดขาด”“ดี”เยี่ยนจื่อเยี่ยเอื้อมมือออกไปตบหลังน้องเขย พูดขึ้นว่า “ไปกันเถอะ ลูกชายของเจ้าร้องอีกแล้ว อีกประเดี๋ยวเขาคงได้โกรธข้าแล้วกระมัง”“หึ” หรงอี้ยิ้มไม่พูดอะไรเยี่ยนจื่อเยี่ยไม่อยากเห็นการแสดงออกที่พึงพอใจของเขาเช่นนี้เลย “อย่าชะล่าใจไป อย่างไรเจ้าก็เป็นน้องเขยของข้าอยู่ดี!”“แน่นอน” ต้าซือมิ่งที่ตอบอย่างธรรมชาติเดินไปที่ภรรยาและลูกของเขา“พ่อ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ารีบทิ้งพระราชโองการทันที เตะขาน้อยๆของเขาจะลุกขึ้นจากอ้อมแขนของมารดา และถูกต้าซือมิ่งที่ก้าวมาก้าวใหญ่อุ้มไปเยี่ยนเสี่ยวเป่ามีความสุข “พ่อ!”
“อืม” ต้าซือมิ่งที่อุ้มลูกน้อยสัมผัสศีรษะของลูกเบาๆ สัมผัสความรู้สึกถึงขนบางๆ นั่น แต่กลับให้ความรู้สึกที่ไม่เลวนัก ดวงตาจับจ้องไปที่คนที่อยู่ข้างหน้าเยี่ยนอวี๋มองไปที่เขาเช่นกัน เห็นว่ามีคราบเหงื่อเล็กน้อยบนหน้าผากของเขา นางจึงดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาโดยไม่รู้ตัว และเกือบจะเช็ดมันให้ราวกับกำลังดูแลลูกน้อยแต่
