นางห้ามมือไว้ได้ทันเวลา “เช็ดเอาเอง”แต่ทว่าต้าซือมิ่งหรือจะเช็ดเอง แน่นอนว่าไม่อยู่แล้ว!“ช่วยข้าที” ต้าซือมิ่งที่ยื่นใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาเข้ามาใกล้อย่างหน้าไม่อาย เกือบมุดจะเข้าไปในอ้อมกอดของเยี่ยนอวี๋แล้ว ทำเอาฝ่ายหลังเกือบจะถอยหลังไป แต่เขาก็โอบเอวอันอ่อนนุ่มนั้นไว้“เจ้า…” เยี่ยนอวี๋อยากจะตีใครบางคน “ปล่อย!”“ข้าจะปล่อยเมื่อเจ้าเช็ดให้” ต้าซือมิ่งต่อรองเยี่ยนอวี๋ทำอะไรได้เล่า นางไม่มีหน้าที่จะทะเลาะกับเขาในที่สาธารณะหรอก ดังนั้นนางจึงเช็ดอย่างรุนแรงต้าซือมิ่งไม่สนใจด้วยซ ้า สำคัญคือภรรยาเช็ดหน้าให้เขาต่างหาก ทำให้ริมฝีปากบางๆ ของเขายกขึ้นราวกับวสัตฤดูในช่วงแรกเริ่มที่มีเสน่ห์และสดใส ทำให้เยี่ยนอวี๋รู้สึก ‘แสบตา’
“อ้ะ!” เจ้าตัวน้อยกลับยื่นมืออ้วนป้อมออกไปช่วย แต่ท่านพ่อของเขาจับไว้เยี่ยนอวี๋ลดกำลังของนางลงและถามขึ้น “ทำไมกัน” ที่เขาเป็นเช่นนี้เป็นเพราะนางให้กำเนิดลูกของเขาหรือ หากเป็นเช่นนั้น…“ข้าบ้ากาม” หรงอี้ที่ยกมือขึ้นจับมือเล็กๆ อันขาวผ่องของคนคนหนึ่ง ดวงตาของเขาชัดเจนและเต็มไปด้วยภาพสะท้อนของคนตรงหน้า ซึ่งชัดเจนราวกับภาพวาดเยี่ยนอวี๋ “…”จริงๆ เลย…“เพียงแค่เจ้าผู้เดียว” ต้าซือมิ่งหรงที่ดึงคนเข้ามาในอ้อมกอดของเขาอย่างไร้ร่องรอย กระซิบที่ข้างหูของนาง “เห็นเจ้าครั้งแรก ข้าก็รู้สึกว่ารูปลักษณ์ของเจ้าไม่มีจุดไหนที่ไม่ถูกใจข้าเลย น่าจะเป็น…รักแรกพบก็ว่าได้”เยี่ยนอวี๋ “…”นางที่รู้
