ั้นเปียกชื้น หากมีคนเกิดอะไรขึ้นตรงนี้ แน่นอนว่ามันจะต้องทิ้งร่องรอยเอาไว้”
“เจ้าหมายถึงรอยเท้าพวกนี้งั้นหรือ” นายท่านซูถาม
“เรื่องรอยเท้าก็อย่างหนึ่ง ทุกท่านลองคิดดู หากคุณชายซูเอ้อร ์พลัดตกน้ำ เช่นนั้นก็ต้องมีร่องรอยเท้าของเขาที่ลื่นไถลลงไปในทะเลสาบ ทว่าที่นี่กลับไม่มี นี่มันหมายถึงอะไรกัน” อวี้จิ่นทิ้งคำถามไว้ให้ผู้คน และไม่รีรอให้ใครตอบ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นมั่นใจ “แสดงว่าเขาถูกคนผลักลงไปในทะเลสาบอย่างกะทันหัน ดังนั้นร่องรอยที่ทิ้งไว้จึงเป็นแบบนี้”เจินซื่อเฉิงพยักหน้าคล้อยตามอวี้จิ่น
ก่อนหน้านี้องค์ชายเจ็ดถือโอกาสตอนที่ผู้คนไม่สนใจแอบบอกเบาะแสนี้กับเขาเงียบๆ สำหรับเขานี่ถือเป็นความรู้สึกดีใจปนประหลาดใจ
ความดีใจในความประหลาดใจนี้ ไม่ใช่เพราะคดีจวนอี๋หนิงโหว แต่เป็นเพราะประสบการณ์ขององค์ชายเจ็ดในด้านการหาร ่องรอยทำให้เขามีหนทางไขคดีเพิ่มในวันข้างหน้าอีกทางหนึ่ง
ร่องรอยและหลักฐานนั้นสำคัญเหมือนกัน
นายท่านซูได้ยินก็ขมวดคิ้วแน่น “นี่เป็นเพียงแค่การคาดเดาเท่านั้น…”
อวี ้จิ ่นหัวเราะเยาะขัดจังหวะเขาพูด “ไม่ใช่ นี่เป็นหลักฐานจริงที่หลงเหลืออยู่ในที่เกิดเหตุ ซูซื่อจื่อคิดว่าคุณชายพลัดตกน้ำต่างหากที่เป็นการคาดเดาโดยไร้หลักฐาน”
พูดถึงตรงนี้มุมปากเขาก็ยกขึ้นเป็นนัยเยาะเย้ย “นับเป็นการคาดเดาไม่ได้ด้วยซ้ำ”
สายตาที่เจียงซื่อมองอวี ้จิ ่นลึกซึ้งขึ้นมา
ชาติภพที่แล้วนางชินกับคำปั้อยอหว
