คนเดียว จึงใช้วิธีเล่นกับเขาเพื่อที่จะได้โน้มน้าวใจให้เขามาเล่นที่นี่ได้
แล้วลูกขนไก่…ทำไมถึงได้มาโผล่อยู่ในมือของชายผู้นี้ได้
เมื่อนึกถึงทิศทางที่อวี้จิ่นเดินออกมา ซูชิงเสวี ่ยก ็กำมือแน่นอย่างไม่รู้ตัว เหงื่อผุดขึ้นมาเต็มฝั่ามือ
ตอนนั้นนางกับซูชิงอี้เล่นกันอยู่ในศาลาเฉาหยาง
ศาลาเฉาหยางอยู่ติดกับทะเลสาบจวีสยา ทั่วทุกสารทิศเต็มไปด้วยดอกไม้ต้นหญ้าที่งอกงาม หากมองจากทะเลสาบจวีสยาจะเห็นได้เพียงแค่ตัวศาลา จะมองเห็นทิวทัศน์ภายในไม่ค่อยชัด แต่ถ้าหากนั่งอยู่ในศาลาเฉาหยางแล้วมองผ่านพุ่มดอกไม้ต้นหญ้าออกไปกลับสามารถเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างได้อย่างชัดเจน
ไม่รู้ว่ารู้สึกไปเองรึเปล่า ซูชิงเสวี ่ยมักจะรู้สึกว่าสายตาของเด็กหนุ่มที่ถือลูกขนไก่ไว้มือคล้ายกับจะมองมาทางนาง…ซูชิงเสวี ่ยกำมือแน่น อย่าร้อนใจไป แม้จะเจอลูกคนไก่แล้วจะเป็นอะไรไปอย่างมากก็แค่พิสูจน์ได้ว่าพี่รองเคยอยู่ที่ศาลาเฉาหยาง ไม่มีใครรู้หรอกว่านางก ็อยู่ที่นั่นด้วย
ไม่ใช่สิ มีอยู่คนหนึ่งที่รู้ นั่นก็คือท่านแม่ใหญ่
ซูชิงเสวี ่ยชำเลืองมองต้าไท่ไท่โหยวซื่ออย่างระมัดระวัง จากนั้นก็ดึงสายตากลับอย่างรวดเร็ว
เดิมเรื่องนี้ท่านแม่ใหญ่เป็นคนสั่งการ แน่นอนว่าท่านแม่ใหญ่ต้องรู้ดีว่านอกจากเจียงซื่อที่เจอกับพี่รองแล้วก็ยังมีนางด ้วย แต่ว่าหากไม่ถึงทางตันท่านแม่ใหญ่คงไม่พูดออกมาหรอก พอคิดถึงตรงนี้ ซูชิงเสวี ่ยก ็แอบโล่งอก
“ข้าเจอลูกขนไก่นี้ในศาลา แสดงว
