พี่ใหญ่จะไม่รู้สึกอะไร
เมื่อซูชิงเสวี ่ยคิดได้เช่นนี้ ก็หาข้ออ้างปลีกตัวออกไปจากซูชิงอวี ่ แล้วไประจบท่านแม่ใหญ่ต้าไท่ไท่โหยวซื่อกำลังอยู่ดูงิ้วอยู่กับอี๋หนิงโหวเหล่าฮูหยินแต่ดื่มชาเยอะไปหน่อยจึงอยากจะไปห้องน้ำ ก็เลยเดินออกไปด้านนอกพร้อมกับสาวรับใช้ แล้วเจอเข้ากับซูชิงเสวี ่ยที่กลับมาพอดี
“ท่านแม่ ข้ามีเรื่องอยากจะคุยกับท่านเจ้าค่ะ”ต่อหน้าโหยวซื่อ ซูชิงเสวี ่ยประพฤติตัวดี ไม้กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามอง
แต่ไหนแต่ไรมาโหยวซื่อไม่ได้สนใจลูกสาวทั้งสองเป็นพิเศษ ทว่าการประจบของพวกนางถือว่ามีประโยชน์ นางจึงเดินไปที่ศาลาไม่ไกลนัก นั่งลงแล้วเอ่ยถามขึ้น “มีเรื่องอันใดรึ”
ซูชิงเสวี ่ยมองไปรอบๆ ก้าวไปข้างหน้าพลางเอ่ยขึ้นเสียงเบา
โหยวซื่อที่แรกเริ่มอารมณ์ดีตอนนี้กลับสุขุมนุ่มลึกราวกับสายน้ำ ท้ายที่สุดก็หน้าดำคร่ำเครียด เอ่ยขึ้นด้วยความโกรธ “เจ้าดูชัดแล้วหรือ”
“ข้าไม่กล้าโกหกท่านแม่หรอก ตอนนั้นน้องสามก็อยู่ด้วยเจ้าค่ะ”
โหยวซื่อตบฉาดลงบนโต๊ะ แล้วแค่นเสียง “หึบัดสีบัดเถลิง!”———————[1] สืออี้ โรคระบาดตามฤดูกาล
