ใหญ่นั้นไม่น่าคบค้าสมาคมด้วย ชาติภพที่แล้วท่าทีที่ปั้าสะใภ้ใหญ่ปฏิบัติต่อนางหลังจากที่นางเป็นหม้าย มันได้สั่งสอนให้นางรู้ว่าอะไรคือการประจบสอพลอเมื่อมีนาจ และเดินข้ามเมื่อเราล้ม
เจียงอีเก็บความตื่นเต้นที่ได้เจอน้องชาย หันมาทักทายซูชิงสวิน
“ข้างหน้ามีต ้นดอกพุดซ้อนผลิดอกอยู่สวยมากเดี๋ยวข้าพาพี่กับน้องๆ ไปดู”
ทั้งสี่คนเดินไปข้างหน้าด้วยกันซูชิงเสวี ่ยเดินออกมาจากด้านหลังกระถางดอกไม้มองทั้งสี่คนที ่เดินจากไปพลางเบ้ปาก แล้วพูดกับซูชิงอวี ่ขึ้น “เห็นรึยังว่าเจียงซื่อทำตัวสนิทสนมกับพี่ใหญ่ขนาดไหน เช่นนี้จะไม่คิดอะไรได้อย่างไรกัน”
“นางคงไม่มีความกล้าในเรื่องเช่นนี้หรอก”
“อีกครึ่งชีวิตต่อไปของสตรีนางหนึ่งจะเป็นอย่างไรขึ้นอยู่กับว่าได้แต่งงานกับคนเช่นไร เจียงซื่อพลาดโอกาสแต่งงานเข้าจวนอันกงกั ๋วแล้ว คงหาโอกาสในการแต่งงานดีๆ ไม่ได้หรอก หากสามารถแต่งเข้าจวนโหวได้เกรงว่าคงต้องตื่นจากฝันกลางวันได้แล้ว เจ้าว่านางจะมีความกล้านี้หรือไม่”ซูชิงอวี ่พยักหน้าเห็นด้วยอย่างไม่รู้ตัว “พี่รองพูดไม่มีผิด ทว่าพี่ใหญ่มีท ่าทีเฉยเมยต่อเจียงซื่อมาโดยตลอด คงไม่สนใจนางแน่นอน”
ซูชิงเสวี ่ยหัวเราะเยาะออกมา ไม่สนใจซูชิงอวี ่
อดพูดไม่ได้เลยว่าน ้องสามนี่โง่เสียจริง ไม่คิดเลยหรือว่าเมื่อก่อนเจียงซื่อเย็นชากับพี่ใหญ่เพียงไหนและพี่ใหญ่ที่ไม่เคยยอมใครแน่นอนว่าคงไม่ยอมตามจีบนางหรอก หากตอนนี้เจียงซื่อยอมอ่อนข้อลง คงยากถ้า
