เมื่อเห็นความตื่นเต้นที่ปิดบังไม่อยู่ของเจียงอันเฉิง เจียงซื่อยิ้มและเอ่ยถาม “ท่านพ่อมีเรื่องมงคลหรือเจ้าคะ”
“ไม่ถึงกับเป็นเรื่องมงคล ข้าเพียงมีเรื่องหนึ่งอยากถามความเห็นเจ้า” เจียงอันเฉิงตอบอย่างหยิ่ง
“ท่านพ่อพูดมาเลยเจ้าค่ะ”
“เจ้าคิดว่าท่านลุงเจินเป็นอย่างไร”
ช่างเป็นคำถามที่ถามได้กะทันหันมาก เจียงซื่อตอบตรงๆ “ท่านลุงเจินเป็นขุนนางที่ดีคนหนึ่งบุคลิกประจำตัวและความสามารถล้วนแต่ทำให้ลูกรู้สึกชื่นชมยิ่งนัก”
เจียงอันเฉิงมองดูลูกสาวที่งดงามดุจดอกไม้และหยกล้ำค่า แม้ว่าทำใจไม่ได้แต่สุดท้ายก็ถามออกไป “แล้วเจ้ายินยอมที่แต่งเข้าตระกูลของเขาหรือไม่”
“หา?” เจียงซื่อถึงกับตะลึงงัน
“วันนี้ใต้เท้าเจินเชิญข้าไปดื่มชา เขามาสู่ขอเจ้าแทนลูกชายของเขา…”เจียงซื่อฟังเงียบๆ พลันนึกถึงชายหนุ่มที่พบโดยบังเอิญที่สวนปั่าคนนั้น และชายหนุ่มคนนั้นเพิ่งมาที ่เรือนนี้พร้อมกับใต้เท้าเจินเมื่อไม่นานมานี้นึกๆ ดูแล ้ว…ชายหนุ่มคนนั้นไม่เหมือนกับเป็นเด็กรับใช้สักนิด!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เจียงซื่อพลันใจเต้นรัว หรือว่าเขาคือบุตรชายคนโตของใต้เท้าเจิน?
ความบังเอิญแบบนี้ทำให้อารมณ์ของนางสับสนเล็กน้อย
“ซื่อเอ๋อร ์ เจ้ามีความคิดเห็นว่าอย่างไร” เจียงอันเฉิงพูดเสร ็จ เขามองและรอเจียงซื่อตอบกลับหากว่าลูกสาวพยักหน้าเขาเองก็คงรู้สึกผิดหวังแต่ถ้าหากปฏิเสธ ก็เหมือนว่าจะไม่ดีใจเช่นกัน
ตระกูลเจินนับว่าเป็นคู่สมรสที่ไม่เลว
เจียงซื่อสัมผ
