ัสได้ถึงความคาดหวังของเจียงอันเฉิงแต่ความคาดหวังนี้กลับทำให้จิตใจของนางยิ่งหน่วง อายุนางตอนนี้ การแต่งงานคงเป็นเรื่องที่หลบไม่พ้นอีกแล้ว
เจียงซื่อนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ จนเจียงอันเฉิงดูออกลางๆว่าผิดปกติ “ซื่อเอ๋อร ์ไม่อยากแต่ง?”
“ลูกยังไม่อยากพูดถึงการออกเรือนเจ้าค่ะ” เจียงซื่อก้มศีรษะลงด้วยความรู้สึกผิด
นางเข้าใจเป็นอย่างดี การทำเช่นนี้จะทำให้ท่านพ่อลำบากใจ นางอายุเท่านี้แล้ว เวลาเจอคู่สมรสที่เหมาะสมในทุกๆ ด้าน ก็ควรที่จะแต่งออกไปอย่างยินดีปรีดา มิฉะนั้นก็จกลายเป็นการเอาแต่ใจ ไม่รู้จักชั่วดี แต่ท่านพ่อสามารถเข้าใจนางได้ ก็นับว่าเป็นผู้อาวุโสหนึ่งในล้านที่ดีคนหนึ่ง
“ช่างเถอะๆ ถ้าตอนนี้ซื่อเอ๋อร ์ยังไม่อยากแต่งงานก็ไม่แต่ง ที่เรือนนี้ก็ใช่ว่าจะเลี้ยงดูเจ้าไม่ไหวเสียหน่อย เจ้าเป็นสาวน้อยอย่าเอาแต่ขมวดคิ้วสิ” เจียงอันเฉิงมองออกว่าเจียงซื่อรู้สึกผิดและไม่สบาย จึงรีบกล่าว“ท่านพ่อ ข้า…” เจียงซื่อรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก แต่กลับพูดอ้ำอึ้ง
เจียงอันเฉิงมองลูกสาวที่หน้าตาเหมือนกับภรรยาผู้ล่วงลับแล้วถอนหายใจยาว “คนเรา จะแต่งงานสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้จริงๆ”
คนๆ หนึ่งจะเจอคนที ่ชอบจากใจจริงๆ มันไม่ง่ายเขาหวังเพียงว่าลูกสาวของเขาจะเจอคนเช่นนั้นแน่ล่ะ คนนั้นก็ต้องชอบในลูกสาวเหมือนที่ลูกสาวชอบเช่นกัน มิฉะนั้น ถึงลูกสาวของเขาจะชอบชายผู้นั้นมากแค่ไหน เขาก็ไม่เห็นด้วยแน่
“ทางตระกูลเจิน ไว้พ่อไปบอกให้เองนะ”
