เจียงอันเฉิงปลอบเจียงซื่อ “ลูกกลับไปพักเถอะ”……
เจินซื่อเฉิงได้รับจดหมายตอบกลับจากเจียงอันเฉิง พลางสูดหายใจลึกและกล่าวต่อเจินฮูหยิน “ดูเหมือนว่าเหิงเอ๋อร ์กับคุณหนูเจียงไม่มีพรหมลิขิตต่อกัน เสียดายยิ่งนัก”
เจินฮูหยินได้ฟังพลางขมวดคิ้ว “ตระกูลเจียงไม่ยินดีงั้นรึ”
เจินซื่อเฉิงยิ้มอย่างขมขื่น “เขาแจ้งว่าเพิ่งยกเลิกงานแต่งงานไป บุตรสาวของเขายังไม่อยากพูดถึงการออกเรือน อยากเว้นช่วงสักสองปี”
“ไม่ยินดีก็ช่าง เรายังอุตส่าห์รีบไปคุยแต่ก็ยังไม่สำเร็จอีก” เจินฮูหยินแม้จะรู้สึกเสียดาย แต่สำหรับคนที ่เป็นแม่นั ้น ใครมองลูกชายของเขาไม่เข้าตานั้นเป็นเรื่องใหญ่ ความรู้สึกดีเล็กๆ ที่มีให้กับเจียงซื่อเมื่อตอนอยู่ที่ร้านขายเครื่องเงินพลันหายไปในพริบตา
หึ ลูกชายของนางดีถึงเพียงนี้กลับไม่เข้าตา เห็นได้ว่าเป็นคนตาบอดสินะ เจินฮูหยินอารมณ์ไม่ดีกับเจินซื่อเฉิงที่เป็นคนก่อเรื่องนี้ขึ้นมาก ็ย่อมไม่ทำหน้าดีๆ ให้อยู่แล้ว “ไม่สำเร็จก็ไม่สำเร็จ ท่านไม่ไปอยู่ด้านหน้าศาลาการว่าการพระนคร ยังอยู่ตรงนี้อีกทำไมเจ้าคะ”
“แล้วเหิงเอ๋อร ์…”“ใครเป็นคนก่อก็เป็นคนไปพูด” เจินฮูหยินกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์
เจินซื่อเฉิงก้าวทับฉับๆ มาถึงห้องหนังสือของเจินเหิง
ประตูห้องหนังสือแง้มไว้ จากช่องว่างนั้นสามารถมองเห็นว่าเจินเหิงกำลังตั้งใจอ่านอะไรบางอย่างอยู่ที่โต๊ะหนังสือ
อะแฮ่ม เจินซื่อเฉิงไอแรงๆ หนึ่งที
เจินเหิงทำการซ่อนภาพเข้าไปในช่อง
