ลับอย่างรวดเร็วปานฟั้าผ่าที่แทบอุดหูไม่ทัน แล้วจึงลุกขึ้นเดินไปที่ประตู “ท่านพ่อมาได้อย่างไรขอรับ”
เมื่อนึกถึงความน่าจะเป็นบางอย่าง หัวใจของหนุ่มน้อยพลันเกิดไฟลุก ติ่งหูแดงขึ้นช้าๆ
เจินซื่อเฉิงมองเห็นทุกสิ่ง หัวใจที่ผ่านการต่อสู้และทดสอบมาอย่างโชกโชนพลันรู้สึกเสียใจเล็กน้อย
ดูเหมือนว่าเขาหลอกให้ลูกชายดีใจเก้อ
เขาเงียบไปครู่ใหญ่ถึงปริปาก “เรื่องตระกูลเจียงเจ้าลืมไปเถอะนะ”
เจินเหิงนิ่ง
เจินซื่อเฉิงออกแรงตบที่ไหล่เจินเหิงหลายที “ในอนาคต เดี๋ยวก็ได้เจอคนที ่เหมาะสมกว่า เรื่องนี้พ่อไม่ถนัดเท่าไหร่ วันหลังก็ให้แม่เจ้าเป็นคนตัดสินใจนะ”
ผูกด้ายแดงครั้งแรกแต่ดันขุดหลุมฝังบุตรชายแท้ๆ ของตนจนเกือบตาย เขาตั้งใจไขคดีต่อไปดีกว่า เรื่องบางเรื่องก็ต้องให้ผู้เชี่ยวชาญมาทำจริงๆสีเลือดที่ใบหน้าของเจินเหิงจางลงไปช้าๆ ริมฝีปากที่ซีดขาวขยับขึ้นช้าๆ “ลูกทราบแล้วขอรับ”
“เหิงเอ๋อร ์…”
เจินเหิงยิ้ม “ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วง ลูกไม่เป็นไรขอรับ”
เจินเหิงอยากเกลี้ยกล่อมอีก แต่ก็รู้สึกว่าพูดมากไปไม่มีความจำเป็น สุดท้ายเขาจับเคราไปมาจากนั้นไขว่มือไว ้ด้านหลังจากไปทันที
อะแฮ่ม ยังเป็นเด็กน้อยอยู่เลย ได้รับการกระทบกระเทือนบ้างไม่เป็นไร
เจินเหิงมองดูเจินซื่อเฉิงเดินจากไปเงียบๆ กระทั่งมองไม่เห็นเงาแล้วจึงปิดประตูห้องหนังสือลงจากนั้นเดินไปที่โต๊ะและหยิบภาพออกมา สาวน้อยในภาพเหมือนจริงมาก เวลาที่มองราวกับว่าแทบจะได้กลิ่นห
