ญ้าอ่อนที่อยู่ในสวนปั่า เจินเหิงพลันรู้สึกแย่ขึ้นมา ไม่ถึงกับหัวใจแตกสลาย แต่มันรู้สึกเจ็บจริงๆ
เขายื่นมือออกมาแล้วแตะที่คิ้วและตาอันสวยงามของสาวน้อยในภาพ เจินเหิงหัวเราะขึ้นอย่างขมขื่นและไม่มีเสียง ดูเหมือนว่าเขายังไม่ดีพอ และยังไม่เข้าตานาง ช่างเถอะ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาเองก็จะไม่ฝืนบังคับ
เจินเหิงหยิบภาพขึ้นมาเตรียมฉีก ขณะที่เพิ่งแสดงท่าทางออกมาเขาพลันหยุดมันลง เขามองภาพนั้นอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายเจินเหิงเสียดายไม่กล้าฉีก และซ่อนภาพไว้ในช่องลับส่วนที่ลึกที่สุดอย่างเงียบๆ
……
อีกไม่นานก็ใกล้จะถึงวันเกิดของอี๋หนิงโหวเหล่าฮูหยินผู้ซึ่งเป็นท่านยายของเจียงซื่อ
วันนี้ เจียงอันเฉิงแต่งตัวอย่างเหมาะสม และพาเจียงซื่อกับพี่ๆ น้องๆ เดินทางไปยังจวนอี๋หนิงโหว
จวนอี๋หนิงโหวมีการสืบทอดแบบมรดกถาวรท่านตาของเจียงซื่อเป็นคนที ่อยู่ในพระทัยของจิ ่งหมิง ฮ่องเต้ เกียรติยศย่อมแตกต่างจากจวนตงผิงปั ๋ว วันนี้จวนอี๋หนิงโหวคึกคักมากเป็นพิเศษรถม้าที่เดินทางมาร ่วมอวยพรให้แก่อี๋หนิงโหวเหล่าฮูหยินล้วนจอดยาวไปจนถึงถนน
เมื่อก่อนเจียงซื่อมาพักเป็นเวลาสั้นๆ ที่จวนอี๋หนิงโหวบ่อยๆ
ตอนนั้นนางรังเกียจจวนปั ๋วที ่เก่าและทรุดโทรมอิจฉาความโอ่อ่าของจวนโหว ถึงกระทั่งที่ว่าหากว่านางเป็นคูณหนูของจวนอี๋หนิงโหวก ็คงจะดีเพราะใจอยากอยู่ที่นั่น จึงมักอยู่นานจนไม่อยากกลับ
แต่หลังจากที่เกิดใหม่ เจียงซื่อกลับไม่มีความรู้สึกเช่นนั้นอีก
