ถึงแม้ท่านยายยังรักและเอ็นดูนาง แต่ใครคนอื่นนั้นคิดอย่างไร นางไม่ใช่สาวน้อยไร้เดียงสาคนเก่าที่ไม่รู้อะไรแต่นางกระจ่างตั้งนานแล้ว
เมื่อลงจากรถม้า เจียงจั้นกล่าวเสียงเบา “น้องสี่วันนี้พี่ใหญ่มาด ้วย ไม่รู้ว่าถึงเวลาแล้วข้าจะมีโอกาสได้พูดกับนางหรือไม่ เจ้าอย่าลืมทักทายพี่ใหญ่แทนข้าด้วยนะ”
“พี่รองวางใจเถอะ ข้าไม่ลืมแน่”
“อืม ถ้าเช่นนั้นข้าไปหาท่านพ่อก่อน หากเจ้ามีอะไรก็ให้อาหมานหาวิธีไปบอกกับข้านะ”
“พี่รองรีบไปเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงข้า”
รถม้าขับตรงไปยังประตูสอง เมื่อมาถึงประตูสองรถม้าก็หยุดลง เจียงซื่อลงจากรถม้าและถูกสาวรรับใช้ของจวนโหวพาเข้าไปอยู่กับพี่ที่มีลำดับญาติเท่าเทียมกัน“น้องสี่” เสียงนุ่มดีใจที่ปิดบังไม่อยู่พลันดังขึ้น
เจียงซื่อมองตามเสียง และก็เห็นเจียงอีพี่สาวคนโตที่ไม่ได้พบกันนาน
