ินพลันสงบใจลง แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระตือรือล้น “เหิงเอ๋อร ์เป็นคนแบบไหนข้านั้นรู้ดี กับคำพูดง่ายๆ ของท่านไม่กี่ประโยค เขาไม่มีทางยินดีเป็นแน่ อย่าบอกนะว่า…”
เมื่อเห็นว่าปิดบังต่อไม่ไหว เจินซื่อเฉิงจึงยอมรับ“วันนี้ข้าพาเหิงเอ๋อร ์ไปพบนางมาแล้วล่ะ”
“ว่าอย่างไรนะ!” เจินฮูหยินพลันโกรธจนหน้าดำไปหมด “เจินซื่อเฉิง!”
เจินซื่อเฉิงมองไปด้านนอกแล้วหันกลับมาร ้องขอ“เบาเสียงหน่อยสิ เดี๋ยวพวกบ่าวรับใช้ได้ยินเข้าไม่ดี”
เจินฮูหยินหัวเราะเย็นชา “ได้ยินแล้วอย่างไรเล่าพวกนางไม่ใช่ไม่เคยเห็นท่านคุกเข่าที่ไม้กระดานซักผ้าเสียหน่อย”
เจินซื่อเฉิง “…”
“นี่ท่านพาเหิงเอ๋อร ์ไปพบสตรีแบบไม่อินังขังขอบอย่างนั้นรึ จะว่าไป ให้บุตรสาวของตัวเองมาพบเหิงเอ๋อร ์ง่ายๆ เช่นนี้ ครอบครัวนี้ก็ดูทำไม ่เหมาะสมเท่าไหร่นะเจ้าคะ…”
“ไม่ใช่ ข้าให้เหิงเอ๋อร ์ปลอมเป็นเด็กรับใช้น่ะ”เจินซื่อเฉิงเสี่ยงตายอธิบายออกไปหนึ่งประโยค
เจินฮูหยินโกรธจนพูดไม่ออก
“ในเมื่อฮูหยินคิดว่าทำไม ่เหมาะสม ถ้าเช่นนั้นก็ช่างเถอะ หลังจากนี้หากมีที ่เหมาะสมกว่าแล้วค่อยว่ากัน อย่างไรก็ตาม เหิงเอ๋อร ์ก็ดูเหมือนไม่รีบตบแต่งภรรยาสักเท่าไหร่” เจินซื่อเฉิงกล่าวด้วยการถอยออกมาก่อนเพื่อเดินหน้าใหม่เจินฮูหยินฟังแล้วโมโหขึ้นอีก “งานแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่จะตามใจเหิงเอ๋อร ์ได้อย่างไรเจ้าคะ ลูกบอกไม่รีบก็ไม่ต้องรีบงั้นหรือ โตปั่านนี้แล้ว วันๆนอกจากอ่านหนังสือก็ไปเที่ย
