์หนิววว…” อวี้จิ่นเตือนด้วยการลากเสียงยาว
ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์มาเล่นกับเอ้อร์หนิวจริงๆ
เอ้อร์หนิวยังคงดึงเขาให้ลงไป
อวี้จิ่นจึงลุกขึ้นด้วยสีหน้านิ่งและยอมให้เอ้อร์หนิวลากเขาไปถึงสวน
ใกล้จะเที่ยงวันแล้ว ใบไม้บนต้นเหอฮวนกลางสวนมีแสงสีขาวส่องแสงสว่างไสว สิ่งที่ซุกซ่อนอยู่ในส่วนลึกของใบไม้ส่งเสียงชวนให้น่ากลุ้มใจ
เอ้อร์หนิววิ่งไปตรงมุมหนึ่งจากนั้นเริ่มขุด เวลาผ่านไปไม่นาน มันก็ขุดสิ่งของสิ่งหนึ่งขึ้นมา มันคาบเอาไว้และนำมายัดที่มือของอวี้จิ่น
นั่นคือลูกกลมๆ ที่ทำขึ้นจากหวาย แม้ว่ามันถูกฝังในดินจนดูเก่าไปบ้าง แต่ยังคงความประณีตงดงามเอาไว้
อวี้จิ่นจำได้แล้ว นี่คือลูกหวายสานที่เอ้อร์หนิวเห็นเด็กหลายคนเตะเล่นเมื่อตอนที่เพิ่งมาถึงเมืองหลวง มันเกือบสร้างเรื่องแย่งลูกนี้กลางถนน เขาจึงสั่งให้หลงต้านไปซื้อมาให้มันหนึ่งอัน
เอ้อร์หนิวชอบนำของรักฝังไว้ในหลุม แล้วลูกหวายสานก็เป็นสิ่งของหนึ่งในนั้นอวี้จิ่นมองดูลูกหวายสานในมือ หัวใจที่เย็นเยือกก็อบอุ่นขึ้นมา
สาวน้อยใจร้ายนั่น หากทำให้เขาเสียใจอีก เขาอยู่กับเอ้อร์หนิวแทนก็แล้วกัน
เอ้อร์หนิวมองเจ้านายหนึ่งที
ไม่รู้ว่าเจ้านายคิดอะไรเรื่อยเปือยอะไรอีก หากว่าเก่งจริงก็รีบๆ พานายหญิงกลับมาสักที มันจะได้หายห่วง เอ้อร์หนิวมองไปที่ประตูเรือน สมองที่คิดอะไรง่ายกว่าสมองมนุษย์พลันมีเหตุการณ์น่ากลัวบางอย่างแล่นผ่านไป
หลังจากที่เจียงซื่อเดินออกมาจากบ้านเช่านางไม่ไ
