องเต้ “ลูกไม่รู้ว่าเวลาเจอเรื่องแบบนี้จะต้องทำอย่างไร สิ่งแรกที่คิดได้คือฟั้องทางการพ่ะย่ะค่ะ”
ชายหนุ่มมีคิ้วและดวงตาที่งดงาม มีลักษณะบุคลิกที่ขาวใสดุจหิมะบนภูเขาสูง ดูแล้วชวนให้จิตใจเบิกบาน ซึ่งคนหรือสิ่งของที่ทำให้คนจิตใจเบิกบานได้ มักจะได้รับความรักมากเป็นพิเศษ
จิ่งหมิงฮ่องเต้มองดูบุตรชายผู้มีบุคลิกงามสง่าพลันนึกถึงสิบกว่าปีที่เขาต้องอยู่ด้านนอกวังโดยเฉพาะภายหลังที่ต้องไปอยู่ทางตอนใต้อันปั่าเถื่อนไร้อารยธรรม หากว่าเขาไม่รู้จักมารยาทก็นับว่าเป็นเรื่องที่ปกติมาก
เขาจะร้องขอให้เด็กที่ถูกเลี้ยงอยู่ในปั่าในเขาให้มีมารยาท รู้จักที่ต่ำที่สูงเหมือนคนที่เติบโตในพระราชวังได้อย่างไร หากพระองค์ทำเช่นนั้น ก็เหมือนกับการรังเกียจหมาปั่าที่ไม่กินหญ้า ซึ่งฮ่องเต้ผู้ฉลาดอย่างพระองค์ไม่มีวันทำเช่นนั้นเป็นอันขาด“แค่กๆ ถ้าเจ้าเข้าไปอยู่ในจวนอ๋องแล้ว เจ้าจะมีทหารของตนเอง ถึงเวลานั้นก็มีคนจัดการเรื่องเหล่านี้ให้เจ้าเอง ต่อจากนี้ห้ามทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าอีก”
“ลูกผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” อวี้จิ่นกล่าวยอมรับผิดอย่างฉับไว
ถึงอย่างไร การยอมรับผิดก็ไม่ได้ทำให้เขาต้องเสียเนื้อไปหนึ่งส่วน ส่วนคนอื่นจะเสียเนื้อไปหนึ่งส่วนหรือไม่ เขาไม่สนใจ
“เอาล่ะ เจ้ากลับไปเถิด ถ้าไม่มีธุระอะไรก็อยู่แต่ในที่พัก อย่าเอาแต่หาเรื่องล่ะ”“ลูกจะปฏิบัติตามคำสั่งของเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ”
จิ่งหมิงฮ่องเต้มองดูบุตรชายผู้เชื่อฟัง พลางเกิดความรู้สึ
