เจินซื่อเฉิง
“ชมดอกไม้และภาพวาดเป็นเพียงข้ออ้างของการร่วมสังสรรค์เพียงเท่านั้น อย่างไรเสีย ในภายภาคหน้ายามลูกเดินสู่เส้นทางการเป็นขุนนางย่อมต้องมีคนคอยประคับประคอง จะไม่ไปทุกงานเลี้ยงเลยเกรงว่าก็คงจะไม่ดี แล้วอีกอย่าง ลูกนัดกับผู้อื่นไว้เรียบร้อยแล้วด้วย…”
เมื่อเห็นบุตรชายหาข้ออ้างหนีอีกครั้ง เจินซื่อเฉิงปัดมืออย่างไม่สบอารมณ์ “ไสหัวไปเร็วๆ”
เจินเหิง “…” เขาถูกเก็บมาเลี้ยงใช่หรือไม่
จะว่าไปแล้วเขาก็นึกสงสัยหน้าตาของหญิงสาวที่ท่านพ่อชอบว่ามีหน้าตาอย่างไรเหมือนกัน เมื่อนึกถึงนักชันสูตรศพหญิงข้างกายของเจินซื่อเฉิงที่อุ้มศีรษะคนขึ้นมาศึกษา…เอ่อม มุมปากของเจินเหิงพลันกระตุก
ไม่ อย่าไปสงสัยดีกว่า ความสงสัยจะนำพามาซึ่งความซวยได้!
