หนอนตัวอ้วนๆ มีเนื้อตัวโปร่งใสจนเผยให้เห็นสีแดงจางๆ สีแดงนั้นเป็นสีแดงที่งดงามหยดย้อยสวยงามเป็นที่สุด
แต่ไม่ว่าจะสวยงามเพียงใดมันก็คือหนอน และยังเป็นหนอนที่ทั้งนุ่มทั้งอ้วนและไต่เก่ง
สีหน้าของอวี้จิ่นแข็งกระด้างเล็กน้อย “อาซื่อหนอนนี่ได้มาจากที่ไหนรึ”
เจียงซื่อที่จับหนอนอยู่พลันชะงักพร้อมกับขมวดคิ้ว “เจ้าเรียกข้าว่าอาซื่อ?”
อวี้จิ่นพลันเงียบไม่พูดจา แย่แล้ว หลังจากถูกพิษเข้า ปฏิกิริยาการตอบสนองพลอยช้าลงไปด้วยข้าดันเรียกคำที่อยู่ภายในใจออกมา
เวลานี้เจียงซื่อก็ไม่ได้คิดมากกับคำเรียกนี้ พลางหยิบหนอนอ้วนวางลงที่แผลของอวี้จิ่น
เจ้าหนอนตัวอ้วนพอได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ตรงบาดแผล ร่างกายของมันพลันยืดๆ หดๆ จากนั้นเริ่มกัดกินอย่างชอบใจ
เมื่อเห็นหนอนกินเลือดเนื้อตรงบาดแผลอย่างเอร็ดอร่อย อวี้จิ่นฝืนทนอดกลั้นกับความอยากบีบหนอนให้ตายเอาไว้ เขาเอ่ยถามเจียงซื่อด้วยริมฝีปากซีดเผือด “หนอนนี่เจ้าได้มาจากที่ไหน”เจียงซื่อตบเหอเปาตรงเอว “เจ้าก็เห็นแล้วมิใช่หรือ ข้าเอาออกมาจากเหอเปานี่ ไม่ต้องกลัวหนอนแบบนี้สามารถกินพิษที่ซึมเข้าเส้นเลือดได้มันจะช่วยแก้พิษให้เจ้า”
เพียงแต่เสียดายที่หนอนนี่ไม่เหมือนกับหิ่งห้อยมายา ที่ไม่สามารถให้มันอาศัยอยู่ในเนื้อหนังเลี้ยงได้เพียงในกล่องหยกแล้วพกพาเอาไว้เท่านั้น
“ใครว่าข้ากลัว” อวี้จิ่นปากแข็ง หลับตาลงเบาๆริมฝีปากซีดจนแทบไม่เห็นสีเลือด
เหตุใดถึงแก้พิษด้วยวิธีที่น่าขยะแขยงถึ
