งเพียงนี้!ถ้ารู้ตั้งแต่แรก…อวี้จิ่นยิ้มอย่างขมขื่นเมื่อนึกถึงยาเม็ดแก้พิษที่อยู่อย่างสงบในเหอเปา… ถ้ารู้ตั้งแต่แรกเขาก็ยอมถูกหนอนกัดกินอยู่ดี เพราะเขาอยากเจอหน้าอาซื่อ!
บางครั้ง อวี้จิ่นก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดตนเองถึงคะนึงหาคนๆ หนึ่งได้ถึงเพียงนี้ เขาเองก็ไม่อยากเข้าใจบนโลกใบนี้มีคนๆ หนึ่งทำให้เขาเป็นห่วงอยู่เสมอและอยากได้มาครอบครอง มันคือความโชคดีของเขา
“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ…” ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แล้วเสียงเบาๆ ก็ดังขึ้น
อวี้จิ่นลืมตาขึ้นมองตรงแขน เนื้อหนังบริเวณบาดแผลได้เปลี่ยนเป็นสีแดงสดอีกครั้งเจียงซื่อหยิบผ้าสีขาวออกมาพันที่แผลพร้อมกับเอ่ยเตือนกำชับ “สามวันนี้อย่าให้แผลถูกน้ำ รอให้แผลแห้งหลุดไปเองก็พอ”
อวี้จิ่นไม่เอ่ยเสียง แต่จ้องเจียงซื่อไม่ขยับไปไหน
เจียงซื่อรู้สึกโมโหกับสายตาที่เขามองมา จึงลุกขึ้น “เดี๋ยวให้อาเฟยส่งเจ้ากลับตรอกเชวี่ยจื่อแล้วกัน ข้ากลับก่อนล่ะ”
มือเย็นเฉียบหนึ่งข้างพลันคว้าข้อมือ “อาซื่อ อย่าไป”
เจียงซื่อก้มมองบริเวณข้อมือที่ถูกจับ มือข้างนั้นเรียวยาวเนียนขาว ข้อกระดูกแบ่งแยกชัดเจนชาติที่แล้วไม่รู้ว่าเขาจับมือนางไว้เช่นนี้แล้วกี่ครั้งหนังตายตรงเล็บก็ล้วนแต่เป็นสิ่งที่นางคุ้นเคยดี
นางลืมสะบัดมือออกไปชั่วขณะ
อวี้จิ่นไอค่อกแค่กหนึ่งที โหนกแก้มสีขาวดุจหยกพลันแดงขึ้นมา “อาซื่อ ข้ารู้สึกแย่…”
คำพูดนี้ซ่อนการร้องขอเอาไว้ ให้ความรู้สึกช่างน่าสงสาร
เจียงซื่อกลับใจแข
