็งสะบัดมือฝั่ายตรงข้ามออก“พิษถูกแก้แล้ว ข้าไม่ใช่หมอยา ไม่สบายเพียงไหนข้าก็ช่วยไม่ได้แล้ว เดี๋ยวข้าให้อาเฟยส่งเจ้ากลับไปแล้วกัน”
มือข้างนั่นคว้ามือนางไว้อีกครั้ง น้ำเสียงชายหนุ่มอ่อนลงกว่าเดิม “อาซื่อ ข้ารู้สึกแย่ที่หัวใจ…”
หัวใจของเจียงซื่อพลันบีบรัดแน่น นางสะบัดมือข้างนั้นออกราวกับถูกไฟเผา หันหลังและจากไปทันที
เสียงตุบตกลงกับพื้นพลันดังขึ้นจากด้านหลัง
เจียงซื่อหันกลับไปขวับ ก็เห็นอวี้จิ่นล้มลงไปกับพื้น พยายามใช้แรงทั้งหมดประคองร่างเอาไว้และมองมาที่นาง มีเลือดสีแดงสดไหลออกมาจากมุมปาก
เจียงซื่อตกใจมาก จึงเดินกลับไปอย่างรีบร้อนและพยุงเขาไว้ “เกิดอะไรขึ้น”
ไม่ควรเป็นเช่นนี้นี่ พิษของเขาถูกแก้แล้วแท้ๆ
อวี้จิ่นขมวดคิ้ว อดทนกับความทรมานพร้อมกับกล่าว “ข้าถูกโจมตีอย่างไม่ทันระวัง โดนฝั่ามือของฝั่ายตรงข้ามมาหลายทีจนภายในได้รับแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อยน่ะ…”“อาเฟย ไปตรอกซอยเชวี่ยจื่อ…”
อวี้จิ่นส่ายหัวเบาๆ พร้อมกับเอ่ยอย่างยากลำบาก“มี มีคนลอบฆ่าข้า บางทีอาจวางกับดักไว้เต็มตรอกซอยเชวี่ยจื่อแล้วก็เป็นได้…”
เจียงซื่อเก็บความคิดที่จะส่งคนกลับไปยังตรอกซอยเชวี่ยจื่อไปครู่ขณะ แล้วพาอวี้จิ่นเข้าไปในห้องพร้อมกับอาเฟย หลังจากพาเขานั่งลงเสร็จก็สั่งอาเฟยให้ไปเอายา นางไม่ใช่หมอจริงๆ กับอาการบาดเจ็บภายในนางไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้
อวี้จิ่นอิงกับหมอนพร้อมยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเขาไม่เคยคิดเลยว่าอาซื่อจะแก้พิษเป็
