นด้วย เกือบทำให้เขาไม่ได้อยู่ต่อแล้ว โชคดีที่เขาตอบสนองได้เร็ว
อวี้จิ่นภาคภูมิใจกับการตอบสนองอย่างรวดเร็วของตนเองมาก แต่พอเห็นสาวน้อยข้างกายขมวดคิ้ว ก็ทำให้รู้สึกเจ็บปวดหัวใจเล็กน้อย…เหมือนว่าจะแสดงอาการรุนแรงไปหน่อยจนทำให้นางเป็นห่วง
“ได้รับบาดเจ็บเช่นนี้เป็นเรื่องทั่วไปสำหรับข้า…ข้ามิเป็นอะไร เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง”
เจียงซื่อหย่อนตาลง “คุณชายอวี๋เข้าใจข้าผิดแล้วข้าไม่ได้เป็นห่วง”“เมื่อครู่นี้เจ้า…”
“เจ้าเป็นผู้มีพระคุณของพี่ชายข้า สำหรับข้านี่จึงเป็นเรื่องเล็กน้อย”
ริมฝีปากบางๆ ของอวี้จิ่นขยับเล็กน้อย ครั้งนี้มีไอร้อนไหลอยู่ตรงลำคอจริงๆ ราวกับพร้อมทะลักออกมาทุกเมื่อ
สาวน้อยนี่ ฝึกฝนมาแต่คำพูดทิ่มแทงหัวใจของเขาโดยเฉพาะ แต่โชคดีที่เขาเป็นคนใจกว้าง ยังพอทนได้
อวี้จิ่นหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดมุมปากผ้าเช็ดหน้าสีขาวดุจหิมะเปือนไปด้วยเลือดสีแดงทันที
เจียงซื่อมองดูผ้าผืนนั้นหลายครั้งอย่างอดไม่ได้
ปากบอกไม่เป็นห่วงล้วนแต่เป็นการหลอกตัวเองทั้งนั้น แต่โฉมหน้าที่แท้จริงของเขาคนนี้นางรู้จักเป็นอย่างดี หากว่านางใจอ่อนตอนนี้ เขาก็จะทำตัวได้คืบเอาศอกทันที
“ที่แท้ ในใจของคุณหนูเจียง ข้าเป็นเพียงผู้มีพระคุณของพี่ชายนี่เอง” อวี้จิ่นถอนหายใจเฮือกหนึ่งเมื่อได้ยินเขากลับมาเรียก ‘คุณหนูเจียง’ แทน‘อาซื่อ’ เจียงซื่อไม่ได้รู้สึกสบายใจ แต่รู้สึกหนักหน่วงใจแทน แต่ใบหน้าที่แสดงออกมากลับเป็นการยิ้มเย็นเยือก “ก็
