มรู้สึกที่มีต่อเขาได้ แต่ทั้งชีวิตนี้ นางจะไม่ปล่อยให้ตัวเองเป็นคนโง่อีก
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณชายอวี๋เจ้าค่ะ”
“อาซื่อ!”
“คุณชายอวี๋ เดี๋ยวรออาเฟยกลับมาต้มยาให้ เมื่อคุณชายรู้สึกว่าปลอดภัยแล้วก็ให้เขาไปส่งข่าวที่ตรอกซอยเชวี่ยจื่อ ข้ามีธุระอื่น ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ” เจียงซื่อหันหลังเดินไปไม่กี่ก้าวก็หยุดลงกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงนิ่งและห่างเหินกว่าตอนแรกไม่หันหน้ากลับ “ต่อไปนี้คุณชายอวี๋ ‘ท่าน’ อย่าลืมเรียกข้าว่า ‘คุณหนูเจียง’ นะเจ้าคะ หากว่าเรายังมีโอกาสได้พบหน้าพูดคุยกันอีก”
พอพูดเสร็จนางก็เดินออกไป
