ก เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ธรรมดามากเช่นกัน ยามอยู่ในฝูงชนก็เหมือนกับหยดน้ำที่ไม่มีความเด่น เป็นเสมือนคนที่เพียงหันหลังกลับก็สามารถลืมรูปลักษณ์ไปได้ทันที
มีคนเช่นนี้เดินผ่านอวี้จิ่นไปท่ามกลางฝูงชน จึงไม่ได้กลายเป็นจุดสนใจมากนัก
ในเวลาที่ทั้งสองคนเดินสวนกัน ตรงแขนเสื้อของชายหนุ่มพลันส่องแสงสว่างวิบวับ มีดสั้นเงาวับพลันพุ่งไปหาอวี้จิ่น
แม้ว่าอวี้จิ่นใจลอย แต่ด้วยประสบกาณ์การสู้รบในสนามรบมานานหลายปี ทำให้เขามีความว่องไวต่ออันตรายที่น่าตะลึง ปฏิกิริยาร่างกายของเขาตอบสนองด้วยการหลบไปข้างๆ ก่อนทันทีที่คนๆ นั้นยกมีดขึ้น แล้วเขาก็ยกมือขึ้นพร้อมกับคว้าข้อมือของคนนั้นเอาไว้
มีดสั้นที่เดิมทีจะแทงบริเวณหัวใจของเขาสุดท้ายมันเลยผ่านบริเวณแขนของเขา
มีดสั้นกรีดผ่านไปอย่างง่ายดายดุจกรีดดิน เสื้อผ้าไหมสีเขียวครามขาดออกทันทีที่ถูกมีดกรีด ตรงแขนพลางมีเลือดซึมออกมา
พลันเกิดความรู้สึกชา
สีหน้าอวี้จิ่นเปลี่ยนทันทีทันใด
มีดสั้นอาบยาพิษ!
“นาย!” หลงต้านเห็นเหตุการณ์ผิดปกตินี่จากท่ามกลางฝูงชนที่ห่างออกไป เขาไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีก พลันออกแรงผลักคนที่อยู่ด้านหน้าเขาและพุ่งมาทันที
ช่วงวินาทีนี้ อวี้จิ่นกับชายหนุ่มถือมีดต่อสู้กันไปมาแล้วหลายครั้ง ความเร็วนั้นเร็วจนคนรอบข้างไม่อาจสังเกตได้
เมื่อเห็นหลงต้านพุ่งมาหา ชายหนุ่มจึงตัดสินใจถอยออกพร้อมกับวิ่งเข้าไปยังฝูงชนและหนีไปทันที
“ตามไป!” อวี้จิ่นออกคำสั่งกับหลงต้านอย่างเด
