อย่างไร”
เซี่ยอินโหลวยิ้มให้กับเซี่ยชิงเหยา “วางใจเถอะข้าไหว ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าอยู่คนเดียวหรอก”
ในดวงตาเซี่ยชิงเหยาพลันชุ่มไปด้วยน้ำตา
หากไม่มีพี่ชาย นางไม่มีเรี่ยวแรงจะอยู่ต่อจริงๆแต่ตอนนี้ ยิ่งได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของพวกคนโฉดชั่ว นางจะทำตัวเป็นเต่าหดหัวให้พี่ชายเผชิญหน้าคนเดียวไม่ได้เด็ดขาด
เซี่ยอินโหลวตบหัวไหล่ของเซี่ยชิงเหยาและส่งสายตาให้กับเจียงซื่อ พอหันตัวกลับก็เดินไปทางประตูเรือน แต่พอเดินมาถึงประตูเขาพลันหยุดลง พลางเหลือบมองไปยังใต้ต้นกล้วยหนึ่งที
สีหน้าของเจียงซื่อไม่เปลี่ยนแปลง แต่ภายในใจนั้นตื่นเต้นมากเซี่ยอินโหลวเห็นเอ้อร์หนิว?
ด้านหลังต้นกล้วย เอ้อร์หนิวผู้มีประสาทสัมผัสว่องไวพลันตั้งหูขึ้น
มนุษย์คนนี้เห็นมัน? หากเขาเดินมาทางนี้จะวิ่งหนีหรืองับเขาสักทีดีล่ะ?
เอ้อร์หนิวครุ่นคิด ก็ใช่ว่ามันจะสู้ไม่ไหว หากวิ่งหนีไปก็ดูเหมือนจะเสียหน้าไม่น้อย ถ้าเช่นนั้นก็งับเข้าให้ดีกว่า
แต่ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของนายหญิงกับคนนี้ไม่เลวนักเอ้อร์หนิวเอียงหัวจ้องมองชายหนุ่มตรงประตูพลางชะงักไปครู่หนึ่ง
ช่างเถอะ งับสักทีก็แล้วกัน ถึงแม้นายหญิงจะโกรธ แต่เจ้านายน่าจะดีใจ
สุนัขตัวใหญ่ที่ตัดสินใจได้แล้วจึงทำตัวผ่อนคลายลง มันทำตัวนิ่งเพื่อรอกัดคนบางคน
เซี่ยอินโหลวเก็บสายตา ผลักประตูออกแล้วเดินจากไป
เจียงซื่อโล่งอก
ไม่ว่าเซี่ยอินโหลวจะพบความผิดปกติหรือไม่ ขอแค่ไม่เปิดโปงก็ถือว่าดีแล้ว ถึงอย่างไ
