ร นางหน้าด้านเอาไว้ ขอแค่ไม่เปิดเผยต่อหน้าก็สามารถกัดฟันไม่ยอมรับได้
เซี่ยอินโหลวเป็นคนทำอะไรเร็ว เขาไม่เพียงแต่ขับไล่อาแปดกับอาสะใภ้ออกไปกลางดึก แต่เขายังเขียนหนังสือได้อีกหนึ่งฉบับ พร้อมกับสั่งให้พ่อบ้านกับท่านอาคนหนึ่งนำส่งให้กับหัวหน้าผู้อาวุโสที่หมู่บ้าน พร้อมกับบอกเล่าความเป็นมาของเรื่องราวทันทีที่ฟั้าสว่าง
พ่อบ้านกับท่านอาขี่ม้าออกจากเมืองทันทีที่ฟั้าเพิ่งสว่าง อาแปดกับอาสะใภ้แปดที่ถูกขับไล่กลางดึกไม่มีที่อยู่ให้อาศัย ครึ่งแรกของกลางดึกพวกเขานอนไม่หลับ จึงจ้องมองทองฟั้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ครึ่งหลังของกลางดึกถึงหลับลงไปแบบสะลึมสะลือ พอลืมตาขึ้นอีกทีแสงตะวันก็ส่องมาถึงก้น ทั้งสองคนไม่ทันเช็ดขี้ตาก็ต้องเดินทางออกจากตัวเมืองไปอย่างทุลักทุกเล ต่างก็อยากกลับไปขอความสงสารจากหัวหน้าผู้อาวุโสที่หมู่บ้านเร็วๆ
ใครถึงก่อนย่อมได้เปรียบกว่า เรื่องราวต่างๆ นั้นการได้พูดก่อนกับพูดทีหลังมันไม่เหมือนกัน
พอทั้งสองคนกลับถึงหมู่บ้าน พวกเขาเดินตรงเข้าไปในบ้านต่อหน้าสายตาทุกคน ด้านหลังมีคนถุยน้ำลายใส่ “ถุย น่าอับอายขายหน้าเสียจริง!”
อาสะใภ้แปดมีพ่อสามีเป็นหัวหน้าผู้อาวุโสของหมู่บ้านนับว่าเย่อหยิ่งมาก แล้วนางจะรับการดูถูกเช่นนี้ได้อย่างไร พอได้ยินเช่นนั้น นางก็หันหน้ากลับพร้อมกับเอามือยันไว้ที่เอวและถามออกไป “เจ้าว่าใคร”
สตรีคนนั้นเบ้ปาก “ข้าว่าใคร คนนั้นไม่รู้ตัวเลยรึพี่ห้าสองสามีภรรยาจากไป กระดูก
