อาสะใภ้แปด “ข้าว่าท่านคิดจะทำให้ข้าตกใจจนเป็นอะไรไป แล้วท่านอาจะได้เข้าครอบครองสมบัติข้าอย่างผ่าเผยมากกว่ากระมัง”
อาสะใภ้แปดอ้าปากพะงาบ มองดูหน้ากากผีสาวที่อยู่ตรงหน้าด้วยความขนลุก
นางเพิ่งพบว่าสาวน้อยที่อยู่ตรงหน้านี้ไม่ได้อ่อนแอเหมือนกับแม่ของนาง
ที่แท้นางก็เป็นคนเอาจริงเอาจังเหมือนกัน
“ชิงเหยา เจ้าฟั้าอาก่อน…”
“พอ! ได้! แล้ว!” เมื่อคำสามคำสั้นๆ โพล่งออกไปทุกตัวอักษรเป็นเหมือนกับก้อนน้ำแข็งที่ฟาดใส่จนชาและชวนขนลุก
เซี่ยอินโหลวมองหน้าอาแปดกับอาสะใภ้แปดด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ จากนั้นริมฝีปากพลางยกขึ้น“ส่งพวกเขาออกจากจวนไป!”
บ่าวรับใช้จวนปัวไม่ชอบพฤติกรรมของอาแปดกับอาสะใภ้ตั้งแต่ไหนแต่ไร พอได้ยินคำสั่งของเซี่ยอินโหลวพวกเขาก็จับตัวทั้งสองคนแล้วลากออกไปทันที
อาสะใภ้แปดร้องไห้ดังลั่น “อินโหลว พวกเราเป็นอากับอาสะใภ้ของเจ้า ถึงอย่างไร พวกเราก็เป็นญาติผู้อาวุโสกว่าเจ้า เจ้าจะไล่พวกเราออกไปไม่ได้!”
เซี่ยอินโหลวไม่แม้แต่จะมองหน้าสตรีที่ร้องไห้เสียงดัง แต่หันไปเอ่ยถามกับผู้อาวุโสตระกูลที่มีสีหน้าทำอะไรไม่ถูก “ท่านอา อาสะใภ้ ท่านลุง ปั้าสะใภ้ทุกท่าน สองคนนี้บุกรุกเข้ามายังที่พักของน้องสาวข้า ตั้งใจปลอมเป็นผีเพื่อทำร้ายผู้อื่นการที่ข้าเชิญพวกเขาออกจากจวนไป ไม่ถือว่าเป็นการไม่เคารพผู้อาวุโสกว่าใช่หรือไม่ขอรับ”
คนที่ถูกเอ่ยถามพากันถอนหายใจตามกัน ผู้อาวุโสที่อายุมากที่สุดหนึ่งในนั้นกระทืบเท้าและกล่า
