ว “เรื่องนี้มัน… เจ้าแปด พวกเจ้าสองคนช่างไปกันใหญ่แล้วจริงๆ” มีคนมากมายไม่ชอบสองสามีภรรยาคู่นี้ที่ใช้ชีวิตอย่างตามใจจนเคยชินเพราะมีบิดาเป็นหัวหน้าผู้อาวุโสให้พึ่งพา ยิ่งได้เห็นการกระทำของพวกเขาในตอนนี้ก็ยิ่งไม่ชอบส่วนบางคนที่ปกติยังพอมีความเคารพให้อยู่บ้างพอเจอสถานการณ์เช่นนี้เข้าก็พูดไม่ออกเช่นกัน
เมื่อเห็นท่านอากับอาสะใภ้แปดที่ร้องห่มร้องไห้โวยวายถูกบ่าวรับใช้ผลักออกไปแต่ไม่ได้ผล เซี่ยอินโหลวพลันส่งเสียงดังลั่น “ช้าก่อน!”
อาแปดกับอาสะใภ้แปดรีบหันหน้ากลับมาพร้อมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง
เซี่ยอินโหลวมองแววตาของเขาสองคนนั้นราวกับมองหมาจนตรอกที่ไร้ที่พึ่งและแฝงด้วยความดูถูกและความเกลียดชัง “เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นความสัมพันธ์ระหว่างจวนปัวกับพวกท่านเป็นอันว่าจบกัน จากนี้ไปขอให้ท่านสองคนอย่าได้ก้าวข้ามประตูจวนปัวอีก!”
อาแปดคิดไม่ถึงว่าเซี่ยอินโหลวจะเอ่ยคำพูดที่ไร้เยื่อใยขนาดนี้ออกมาได้ พลันโต้กลับไปด้วยสีหน้าดำคร่ำเครียด “อินโหลว ท่านปูั่ใหญ่ของเจ้าเป็นหัวหน้าผู้อาวุโสนะ!”
เซี่ยอินโหลวหัวเราะเย็นชา “ท่านอาเข้าใจผิดแล้วล่ะ ข้าไม่เคยพูดว่าจะตัดความสัมพันธ์ในตระกูลกับท่านปูั่ใหญ่ สิ่งที่พวกท่านทำลงไปในวันนี้ ข้าจะบอกกับท่านปูั่ใหญ่ด้วยตัวเองหลังจากที่พิธีฝังศพของท่านพ่อกับท่านแม่เสร็จแล้ว และข้าจะขอท่านปูั่ใหญ่ช่วยตัดสินคืนความเป็นธรรมให้กับข้าและน้องสาวด้วย!”
“เจ้า…” อาแปดตะลึงงันใน
