โคมไฟสีแดงที่แขวนอยู่หน้าประตูจวนหย่งชังปัวเปลี่ยนเป็นโคมสีขาวที่เขียนตัวอักษรจีน ‘เตี้ยน[1]’ ติดอยู่ ทว่าสีหน้าของอวี้จิ่นนั้นแย่กว่าโคมสีขาวที่แกว่งไปมาเสียอีก
เขารออยู่ที่นี่มาตั้งนานเพื่อสิ่งนี้น่ะหรือ
เขาใช้กำปันชกเข้าที่ลำต้น ต้นไม้ขนาดใหญ่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ใบไม้ร่วงหล่นลงมาเต็มไปหมด
“เจ้านาย มือของท่านมีเลือดออก!”
อวี้จิ่นหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดที่หลังมืออย่างไม่แยแส พลางจ้องที่หน้าประตูจวนหย่งชังปัวไม่วางตา
หลงต้านแอบกลอกตา
เจ้านายนี่ไหน้ำส้ม[2]ชัดๆ จวนหย่งชังปัวเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ต่อให้หย่งชังปัวซื่อจื่อเป็นคนชั่วแค่ไหนก็ไม่อาจมีเรื่องชู้สาวอะไรในตอนนี้ได้หรอก แม่นางเจียงปลอดภัยแน่นอน
เขาประเมินเจ้านายต่ำไป
อวี้จิ่นจะเป็นแค่ไหน้ำส้มได้อย่างไร ระดับเขานี่มันบ่อน้ำส้มชัดๆ!
หลงต้านยังทำความเข้าใจถึงเหตุและผลได้ แล้วเขาจะไม่เข้าใจได้อย่างไรล่ะ เพียงแต่เมื่อนึกภาพเจียงซื่อยืนอยู่ข้างชายอื่น เขารู้สึกไม่พอใจ
“หลงต้าน…”
“ขอรับ”
“เมื่อครู่สาวรับใช้ที่ตามหลังเจียงซื่อถือสัมภาระมาด้วยใช่หรือไม่”
“ใช่ขอรับ”
อวี้จิ่นหรี่ตาลง “จวนของพวกเขาใกล้กันขนาดนี้แล้วสาวรับใช้ของนางถือสัมภาระมาด้วยทำไมกัน”
หลงต้านทำท่าครุ่นคิด นึกออกทันที “แม่นางเจียงคงจะค้างคืนอยู่ที่นี่ขอรับ!”
ทั้งสองจวนเป็นเพื่อนบ้านกัน มีเพียงแค่การค้างคืนเท่านั้นถึงได้หอบสัมภาระมาด้วย
อวี้จิ่นสีหน้าย่ำแย่กว่าเด
