ิม พลางหันหลังเดินหนีไป“เจ้านาย ท่านจะไปไหนขอรับ” หลงต้านรีบเดินตามไปอย่างรวดเร็ว
“ไปหาเอ้อร์หนิว”
ช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ เอ้อร์หนิวมีประโยชน์มากกว่าองครักษ์เสียอีก
เอ้อร์หนิวกลับไปที่ตรอกเชวี่ยจื่อในหมู่บ้าน และกำลังแทะเนื้อติดกระดูกชามใหญ่อย่างเอร็ดอร่อย
เหลิงอิ่งปกติเป็นคนพูดน้อย ดูเหมือนคนไร้ซึ่งความรู้สึก ทว่ากลับอ่อนโยนกับเอ้อร์หนิวเป็นพิเศษ “ไม่ต้องรีบ ยังมีให้กินอีก”
พูดจบก็มีมือที่เห็นข้อกระดูกอย่างชัดเจนยื่นออกมาข้างหนึ่ง แล้วเลื่อนชามเนื้อติดกระดูกออกไปอย่างไม่ใยดี
มันไปแล้ว!
เอ้อร์หนิวเงยหน้าขึ้นทันควัน ที่หนวดยังมีน้ำจากเนื้อเลอะติดอยู่เลย
อวี้จิ่นตบหลังเอ้อร์หนิวเบาๆ “หยุดกินได้แล้ว มีเรื่องสำคัญ”
เอ้อร์หนิวหมอบลงกับพื้น ส่ายหางไปมาอย่างหมดอาลัยตายอยาก
เนื้อติดกระดูกที่กินไปได้เพียงครึ่งถูกชิงไปแล้วแล้วยังจะมีอะไรสำคัญกว่านี้อีก
อย่างไรก็ตาม มันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น
“เอ้อร์หนิว…” น้ำเสียงของอวี้จิ่นแฝงไปด้วยคำเตือน
เอ้อร์หนิวชำเลืองมองเจ้านายด้วยความสงสัยยังคงทำหน้านิ่ง
ยึดอาหารของสุนัขตัวหนึ่งไป นี่เจ้านายยังมีจิตสำนึกอยู่หรือไม่
“ไปจัดการธุระก่อน เดี๋ยวกลับมาข้าจะให้หลงต้านซื้อเนื้อตุ๋นซีอิ๊วมาให้”
เอ้อร์หนิวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว พลางสะบัดขนที่เรียบลื่นของมันไปมาพร้อมกับส่ายหาง
อวี้จิ่นพาเอ้อร์หนิวไปยังหน้าประตูจวนหย่งชังปัวที่อยู่ไม่ไกลนัก แล้วชี้ไปที่ประตูใหญ่แดง “ห
