หย่งชังปัวล้มลงอย่างกะทันหัน แม้จะมีเซี่ยอินโหลวที่มือไวตาไวเข้ามาประคองไว้ทัน เสียงตกใจจากผู้คนก็ยังดังขึ้นมาอยู่ดี
“ท่านพ่อ ท่านเป็นอะไร” เซี่ยชิงเหยาตกใจจนหน้าถอดสี พลางพุ่งพรวดเข้ามา
หัวของหย่งชังปัวพิงอยู่ที่ไหล่ของเซี่ยอินโหลวทว่ามันกลับห้อยลงมาอย่างไร้เรี่ยวแรง
เจินซื่อเฉิงเห็นแล้วหัวใจกระตุกวาบขึ้นมา เดินรุดไปข้างหน้าพร้อมกับเอ่ยเรียก “นายท่านปัว นายท่านปัว!”ดวงตาทั้งสองข้างของหย่งชังปัวปิดสนิท เลือดค่อยๆ ไหลออกมาจากปากของเขา
เจินซื่อเฉิงรีบยื่นมือออกไปตรวจดูว่าหย่งชังปัวยังมีลมหายใจอยู่หรือไม่
ไร้ซึ่งลมหายใจ
เจินซื่อเฉิงดึงมือกลับ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ”รีบไปตามหมอมาเร็วเข้า!”
เซี่ยชิงเหยาเบิกตาโพลงขึ้นทันที แล้วจับมือที่ห้อยลงมาของหย่งชังปัวไว้ “ท่านพ่อ ท่านเป็นอะไรไป”เจินซื่อเฉิงตะโกนเสียงดัง “อย่าเขย่าเขา!”
เซี่ยชิงเหยาตกใจผละมือออก พลางมองไปที่มืออันว่างเปล่าอย่างเลื่อนลอย
เจียงซื่อที่ยืนอยู่ไม่ไกล เห็นหย่งชังปัวเลือดไหลออกมาจากปากก็รู้สึกคล้ายจะหน้ามืด
เดิมในจวนหย่งชังปัวเลี้ยงพวกหมอไว้อยู่แล้ว ไม่นานก็มีหมอถือกล่องยาเข้ามาด้วยท่าทางรีบร้อนพอเห็นสภาพของหย่งชังปัวก็ตกใจมาก จึงรีบปรี่เข้าไปด้านหน้าเพื่อตรวจสอบทันที สุดท้ายก็ได้แต่นิ่งไป
“ท่านพ่อของข้า…เป็นอย่างไร” เซี่ยอินโหลวพยายามรักษาท่าทีให้สงบอย่างสุดกำลัง ทว่าในน้ำเสียงยังคงมีความกระวนกระวายใจหลุด
