ยวบลงทันที เขายื่นมือออกไปคว้าชายเสื้อของหย่งชังปัว “นายท่านปัว ข้าน้อยหลงผิดไปเองเห็นแก่ที่ข้าน้อยรับใช้ท่านมานานหลายปี ไว้ชีวิตข้าน้อยด้วยเถอะ!”
พ่อบ้านหลี่พูดไปพลางเอามือตบปากตัวเองไปมาไม่นานแก้มทั้งสองข้างก็เกิดสีแดงก่ำขึ้น เห็นได้ชัดเลยว่าเขาตบแรงมาก
หย่งชังปัวหลงเหลือความสงบอยู่เพียงน้อยนิดทว่าทั่วทั้งร่างเขากลับแข็งทื่อ ใครเห็นต่างก็รู้สึกอกสั่นขวัญแขวน
“ข้าไม่อยากฟังคำพูดไร้สาระพวกนี้ ข้าอยากรู้ว่าปีนั้นมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”
พ่อบ้านหลี่เข้าใจนิสัยของหย่งชังปัวดี เห็นเขาเป็นเช่นนี้ก็รู้เลยว่าสถานการณ์มันเลวร้ายจนไม่อาจให้อภัยได้แล้ว จึงพูดเสียงสั่นออกไป “ในปีนั้น…ในปีนั้นฮูหยินกำลังตั้งครรภ์ และต้องการเลือกสาวใช้อุ่นเตียงให้นายท่านปัว ที่จวนมีสาวรับใช้จำนวนหนึ่ง อาวานคือหนึ่งในนั้น ซึ่งก็คือโต้วเหนียงนั่นเอง อาวานหน้าตาสะสวย ข้าน้อยถูกใจนางตั้งแต่แรกเห็น แต่ข้ารู้อาวานเป็นคนมักใหญ่ใฝั่สูง ไม่มีทางยอมเป็นภรรยาของข้าน้อยแน่นอน ข้าจึงไม่เคยได้รับความสนใจจากนางตอนนั้นอาวานมาขอความช่วยเหลือจากข้าข้าน้อยรู้สึกว่ามันเป็นโอกาสดี เลยโกหกนางไปว่านายท่านปัวถูกใจนาง แล้วสั่งให้นางไปรอที่เพิงดอกไม้ในสวนยามฟั้ามืด อาวานก็เชื่อสนิทใจนางไปที่นั่นตามเวลานัด ในเพิงดอกไม้มีผลไม้กับน้ำชาวางอยู่บนโต๊ะ ตัวข้าน้อยหลบอยู่ในที่มืดคอยมองอาวานอยู่นาน เนื่องจากความเบื่อหน่ายและความตื่นเต้น
