ีอยู่บนถนน จึงสั่งให้สาวรับใช้นำตัวข้ามาอธิบายให้ฟังต่อหน้า แล้วถามข้าว่าอยากไปเป็นคนครัวที่จวนปัวหรือไม่” พูดถึงตรงนี้โต้วเหนียงก็อมยิ้มออกมา ดวงตาใสเป็นประกายจนน่าประหลาดใจ “ข้าก็ต้องเต็มใจไปอยู่แล้วสิ”
เจินซื่อเฉิงแอบถอนหายใจอยู่ในใจ พลางลูบเคราไปมา “เจ้าเล่าแผนการฆ่าปัวฮูหยินออกมาเถอะ”
เข้าเมืองตัวคนเดียวมาขายขนมหวานเลี้ยงชีพก็เพื่อการแก้แค้น แถมยังรอจนปัวฮูหยินเดินเข้ามาติดกับดักเอง ความอดทนนี้ช่างน่าทึ่งยิ่งนัก ชายใดบนโลกนี้อย่าริอาจดูถูกสตรีจริงเชียว
“หลังจากที่ข้าได้เข้าไปทำงานในครัวนอก ข้าก็กลายเป็นแม่ครัวที่รับผิดชอบทำขนมหวาน ทว่าการอยู่ครัวนอกมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยถ้าอยากจะเข้าไปครัวใน เช่นนั้นการฆ่าปัวฮูหยินก็ยิ่งยากเข้าไปใหญ่ ข้าจึงทำได้เพียงแค่อดทนรอ ซึ่งไม่นึกเลยว่าขนาดสวรรค์ก็ยังเข้าข้างข้า ไม่นานปัวฮูหยินสั่งย้ายข้าเข้าไปในห้องครัวหลัก เดิมข้ามีแผนในใจอยู่แล้วจึงรีบสืบหาแผนที่และกฎระเบียบการเปลี่ยนเวรของสาวรับใช้ทันที”
“เพียงเท่านี้เจ้าก็ลงมือแล้วหรือ”
โต้วเหนียงหัวเราะร่า พลางเหลือบมองหย่งชังปัว“ไม่ เดิมข้าไม่ได้วางแผนว่าจะลงมือเร็วขนาดนี้ถึงแม้ความคิดที่อยากจะฆ่าคนจะอยู่ในใจข้ามาตั้งนานแล้วก็ตาม ทว่ายิ่งใกล้จะลงมือก็ยิ่งกังวลว่าจะพลาด เหตุผลที่ทำให้ข้าตัดสินก็คือข้าบังเอิญรู้มาว่าหย่งชังปัวปั่วยเป็นโรคนอนละเมอการที่คนปั่วยเป็นโรคนอนละเมอคนหนึ่ง ตื่นขึ้นมาพ
