บว่าคนที่นอนอยู่ข้างๆ ตายแล้ว และไม่มีทางรู้ว่าใครเป็นคนฆ่า นี่เป็นโอกาสที่สวรรค์มอบให้ข้า แล้วข้าจะไม่คว้ามันไว้ได้อย่างไร!”
เจียงซื่อตั้งใจฟังสิ่งที่โต้วเหนียงพูดมาโดยตลอดพอได้ยินถึงตรงนี้สมองก็ตื้อไปทันที แล้วเซถอยหลังไปอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ พริบตาเดียวเหงื่อไหลอาบเสื้อผ้าจนชุ่ม
มีมือข้างหนึ่งยื่นเข้ามาประคองเข้าที่หลังนาง
เจียงซื่อหันกลับไป ดวงตาประสานเข้ากับสายตาอันเยือกเย็นคู่หนึ่งอย่างกะทันหันเซี่ยอินโหลวเป็นคนประคองนางไว้
เนื่องจากมันกะทันหัน เจียงซื่อจึงลืมรักษาระยะห่าง และก็ลืมเอ่ยขอบใจด้วยเช่นกันใบหน้าสวยสดไร้ซึ่งเลือดฝาด แววตาดูสั่นเครือนันย์ตาสั่นระริก
เซี่ยอินโหลวนึกว่าตัวเองมองผิดไป
เขาค่อนข้างสับสนเล็กน้อยว่าเมื่อก่อนเจียงซื่อเป็นอย่างไร วันนี้เจียงซื่อดูโดดเด่นตั้งแต่แรกพบตอนเจอผู้ตรวจการก็พูดคุยอย่างไม่สะทกสะท้านราวกับว่าไม่มีอะไรทำให้นางรู้สึกเกรงกลัวได้เลยทว่าตอนนี้ทำไมนางถึงดูอ่อนแอเช่นนี้เซี่ยอินโหลวรู้สึกสับสน น้ำเสียงพูดจึงแฝงไปด้วยความเป็นห่วง
ทำให้เจียงซื่อได้สติ นางถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างพร้อมกับฝืนยิ้มออกมา “ข้าไม่เป็นไร”
นางต้องเป็นอะไรสักอย่างแน่!
หลังจากได้ยินเหตุผลที่โต้วเหนียงตัดสินใจลงมือในที่สุดนางก็เข้าใจได้ทันทีว่าเพราะเหตุใดชาติที่แล้วก่อนนางจะตายหย่งชังปัวฮูหยินถึงมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย ทว่าจู่ๆ ชาตินี้กลับถูกฆ่า
ชาติภพที่แล้ว
