้าแผงขนมหวานของโต้วเหนียง จึงสั่งสาวใช้ให้ไปซื้อมาสักสองชิ้น นึกไม่ถึงว่าขนมหวานจะรสชาติดีมาก หลังจากที่ฮูหยินและคุณหนูใหญ่ทานไปแล้วก็จดจำรสชาติได้มิเคยลืมจึงได้ส่งคนไปซื้อกลับมาอีกสองครั้ง ต่อมาฮูหยินและคุณหนูใหญ่ก็ได้ไปซื้อของการอีกครั้ง ไปซื้อขนมหวานจากแผงของโต้วเหนียงบังเอิญเจออันธพาลกำลังพังแผงของโต้วเหนียงอยู่พอดี ฮูหยินจึงเรียกตัวนางมาถามว่าอยากเป็นแม่ครัวที่จวนหรือไม่ ด้วยเหตุนี้โต้วเหนียงจึงได้เข้าจวนมา”
พ่อบ้านพูดพลางก็ชี้ไปที่ชุนฟังหญิงรับใช้ซึ่งอยู่ไม่ไกล “เรื่องที่ฮูหยินพาโต้วเหนียงเข้ามาในจวนได้อย่างไรนั้นก็เป็นนางนี่แหละที่เป็นคนเล่าให้ข้าน้อยฟัง”
ชุนฟังรีบกล่าว “เป็นจริงดั่งเช่นที่พ่อบ้านกล่าว”
หญิงรับใช้วัยกลางคนที่เพิ่งเข้ามาอยู่ในจวนได้เพียงสามเดือนก็ถูกย้ายให้ไปทำงานในครัวแล้วหญิงวัยกลางคนที่สูญเสียทั้งบุตรชายและสามีไปขายสมบัติของครอบครัวเพื่อเดินทางมาใช้ชีวิตที่เมืองหลวงเพียงลำพัง…ยังไม่ต้องพูดถึงประเด็นอื่น หากกล่าวถึงช่วงจังหวะเวลาและพื้นเพของตัวนางเอง โต้วเหนียงมีคุณสมบัติมากพอที่จะฆ่าคนได้
ใบหน้าของเจินซื่อเฉิงแลดูเคร่งขรึม “โต้วเหนียงเช่นนั้นเจ้าก็จงอธิบายมาเหตุใดถึงต้องสังหารฮูหยินปัวด้วย”
พอประโยคนี้ออกมาจากปากเขา ฝูงชนก็อยู่ในความโกลาหลทันที
ก่อนหน้านี้ตอนที่ไต่ถามน้องสาวของชิวลู่กับเฉาอวิ๋นใต้เท้าเจินก็ไม่ได้พูดอย่างชัดเจนเช่นนี้ว่าพวกนางคือฆาตรกรโต้ว
