ะพูดกับท่านเป็นการส่วนตัวเจ้าค่ะ”
เจินซื่อเฉิงตกตะลึงเป็นอย่างแรก จากนั้นก็แย้มยิ้มออกมา “ได้ เชิญแม่นางเจียงทางนี้”
เซี่ยชิงเหยามองทั้งสองคนเดินไปทางอับสายตาผู้คนแล้วมองไปยังพี่ชาย
เซี่ยอินโหลวพยักหน้าเอาใจน้องสาว จ้องทิศทางที่เจียงซื่อเดินไปโดยไม่ละสายตาไปไหน
ในมุมหนึ่ง เจินซื่อเฉิงยืนนิ่ง แย้มยิ้มอย่างอ่อนโยนเป็นพิเศษให้เจียงซื่อ “แม่นางเจียงยามนี้คงพูดได้แล้วกระมัง”
เจียงซื่อแย้มยิ้ม “ความจริงเหตุผลของข้าเรียบง่ายมาก เหตุผลที่ข้าคาดการณ์ว่าเฉาอวิ๋นไม่ใช่ฆาตกรก็คือผมของนาง”
เจินซื่อเฉิงดวงตาเป็นประกาย ยากจะปกปิดความตื่นเต้นเอาไว้ได้ “ยินดีฟังรายละเอียด!”
เขาคิดว่าเฉาอวิ๋นไม่ใช่ฆาตกร เพราะการเจอเส้นผมสองเส้นนั้นในตู้เสื้อผ้าเช่นเดียวกัน
หรือแม่นางเจียงกับเขาจะคิดไปถึงจุดเดียวกันแล้ว
ไม่สิ เขาเป็นคนเจอผมในตู้เสื้อผ้า…
เจินซื่อเฉิงคิดมาถึงตรงนี้ก็ลังเลขึ้นมาอีกครั้ง
จะว่าไปแล้ว คนแรกที่พบเห็นความผิดปกติในตู้เสื้อผ้าคือแม่นางน้อยตรงหน้านี้ บางทีนางอาจจะพบผมสองเส้นนี้ตั้งแต่แรกแล้ว แต่จงใจทำเป็นมองไม่เห็นทิ้งไว้ให้เขามาพบเข้า
เจินซื่อเฉิงไม่เคยร้อนใจอยากฟังความคิดเห็นที่มีต่อคดีจากคนอื่นขนาดนี้มาก่อน
ความรู้สึกที่พบคู่ต่อสู้ฝีมือสูสีกัน ได้พบผู้มีความสามารถเช่นนี้ช่างดียิ่งนัก เหมือนได้ดื่มสุราแก้วใหญ่!
เจินซื่อเฉิงลูบเคราอย่างไม่อาจหักห้ามใจ ทอดถอนใจอยู่ในใจว่า นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีวั
