น่าขัน เหตุผลของเขากับแม่นางน้อยที่คาดการณ์ว่าเฉาอวิ๋นไม่ใช่ฆาตกรล้วนมาจากผมเหมือนกัน ทว่าเหตุผลกลับไม่เหมือนกันและเพราะเหตุนี้จึงยิ่งทำให้เขายิ่งตื่นเต้นพลุ่งพล่านมากขึ้นไปอีก
ยังมีอะไรที่ทำให้สะใจไปกว่าการคิดวิเคราะห์ไปทีละขั้นทีละตอนเพื่อหาตัวฆาตกรที่หลบซ่อนอยู่หลังม่านหมอกอันหนาทึบทั้งสองมือเต็มไปด้วยเลือดอีกเล่า
เจินซื่อเฉิงแอบคิดในใจว่า รอให้ปิดคดีนี้แล้ว เขาจะต้องเชิญแม่นางน้อยคนนี้ไปดื่มสักจอกให้ได้
“เมื่อครู่ข้าอาศัยจังหวะตอนที่คนไม่สนใจเข้าไปใกล้อนุอวิ๋นเงียบๆ ผมของนาง…” สีหน้าของเจียงซื่อแปลกประหลาดเล็กน้อย นางเว้นไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยต่อว่า “ดูเหมือนว่าจะไม่ได้สระมาหลายวันแล้ว มีกลิ่นเหม็นเหงื่อ แต่ไร้ซึ่งกลิ่นหอมนั้นเจ้าค่ะ”
เจินซื่อเฉิงสีหน้าเหยเก
เด็กคนนี้ ผมมีกลิ่นเหม็นแล้วอย่างไรเล่า ตอนเขายุ่งๆ หนวดเคราก็มีกลิ่นเหม็นเหมือนกันนั่นแหละ!
“ใต้เท้าเจิน” เจียงซื่อเห็นเจินซื่อเฉิงสีหน้าแปลกประหลาด ก็เลิกคิ้วขึ้น
เจินซื่อเฉิงรีบลูบเคราข่มความตกใจไว้ “แม่นางเจียงพูดได้ถูกต้อง”
เจียงซื่อ “…”
“แม่นางเจียงได้พบอย่างอื่นอีกหรือไม่”
เจียงซื่อส่ายหน้า “คนที่เรือนท้ายเพิ่งจะมาลานบ้านได้ไม่นาน ข้าตรวจสอบได้แค่สี่ห้าคน ยังไม่พบว่าบนร่างใครมีกลิ่นหอมนั้นเลยเจ้าค่ะ”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะไต่สวนเฉาอวิ๋นต่อเพื่อดึงดูดความสนใจของทุกคนไว้ คนที่หากลิ่นพิเศษบนผมก็รบกวนแม่นางเจียงซื่อก็แล
