ัยกลางคน
ฮูหยินของหย่งชังปัวโดนเชิงเทียนแทงตาย เลือดไหลท่วมเตียง ฆาตกรยากจะรักษาความสะอาดของเสื้อผ้าเอาไว้นานได้ ผ้าเปือนเลือดตัวนี้แทบจะฟันธงได้ว่าเป็นเสื้อผ้าของฆาตกร
เจินซื่อเฉิงลุกขึ้นยืน จ้องเฉาอวิ๋นนิ่ง “อาภรณ์เปือนเลือดตัวนี้เป็นเจ้าที่ฝังไว้หรือ”
เฉาอวิ๋นเงียบงัน
เจินซื่อเฉิงความอดทนดีมาก แต่หย่งชังปัวกลับระงับโทสะไว้ไม่อยู่ “ยังจะต้องถามอีกหรือ ต้องเป็นของนางแพศยานี่ที่ฆ่าฮูหยินแน่!”
เฉาอวิ๋นมองหย่งชังปัวทันที ริมฝีปากที่ไร้สีเลือดสั่นเทาอย่างหนัก“ท่านปัวสงบสติอารมณ์ก่อน” เจินซื่อเฉิงเกลี้ยกล่อม
หย่งชังปัวชี้ไปยังอาภรณ์เปือนเลือด สีหน้าดูไม่ได้อย่างยิ่ง “หลักฐานทนโท่ขนาดนี้แล้วยังต้องพูดอะไรอีก ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต ยิ่งไปกว่านั้นนังแพศยานี่ลงมือล่วงเกินต่อผู้ที่สูงส่งกว่านางลงมือทำร้ายสังหารฮูหยิน…ใต้เท้า นังแพศยานี่ก็ให้ท่านลงโทษแล้วกัน!”
เจินซื่อเฉิงมองเฉาอวิ๋นอย่างเงียบงัน รู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆ
เฉาอวิ๋นเป็นคนฆ่าฮูหยินของหย่งชังปัวจริงๆ น่ะหรือต่อให้เฉาอวิ๋นมีแรงจูงใจของฆาตกรมากพอ ทั้งยังมีหลักฐานเป็นอาภรณ์เปือนเลือดที่ฝังอยู่ในลานบ้านอีก แต่ใช้เชิงเทียนฆ่าผู้ใหญ่เป็นๆ คนหนึ่งไม่ใช่เรื่องที่ง่ายดายเพียงนั้น
สตรีตรงหน้ารูปร่างผ่ายผอม ให้ความรู้สึกอ่อนแอที่ลมพัดก็ปลิวได้ จะมีเรี่ยวแรงใช้เชิงเทียนแทงคนคนหนึ่งตายได้เลยหรือ
หย่งชังปัวเห็นเจินซื่อเฉิงไม่มีปฏิก
