าครึ่งปีแล้ว
“แต่เนื่องจากชิวลู่ต้องเลี้ยงคนทั้งครอบครัว ยามปกติคงจะไม่ได้เก็บหอมรอมริบไว้ แล้วเงินห้าสิบตำลึงนี้มาจากที่ใดกัน”
ไฉ่จูหน้าขึ้นสีแดงก่ำ เอ่ยด้วยปากสั่นๆ ว่า “ตอนนั้นพี่สาวไม่ได้บอกเจ้าค่ะ แค่ให้พวกเราเอาเงินไปรักษาท่านแม่เท่านั้น แต่ว่า…”
พูดถึงตรงนี้ ไฉ่จูก็มองหญิงสาวอย่างโกรธแค้นร้องไห้เอ่ยว่า “แต่ว่าเมื่อวานจู่ๆ ท่านแม่ก็กระอักเลือด ข้ารีบไปตามพี่สาวให้กลับมา พี่สาวไล่ต้อนถามจึงได้รู้ว่าพี่สะใภ้ไม่ได้ใช้เงินก้อนนั้นไปซื้อยาให้ท่านแม่ ยาที่ข้าปั้อนแม่เป็นสิ่งที่พวกเขาเอาอย่างอื่นมาเพิ่มให้ครบ”
“อื้อ อื้อ…” หญิงสาวฟังถึงตรงนี้ก็ดิ้นรนสุดชีวิต
“เอาผ้าในปากนางออก” เจินซื่อเฉิงเอ่ยสั่ง
พอปากของหญิงสาวเป็นอิสระก็ร้องห่มร้องไห้ออกมาทันที “ใส่ร้ายกันชัดๆ ใต้เท้า เงินก้อนนั้นข้าไม่ได้ใช้สอยส่วนตัวเลยแม้แต่น้อยนะเจ้าคะล้วนโดนไอ้คนสมควรตายนั่นเอาไปใช้หนี้พนันจนหมด…”
เจินซื่อเฉิงอดทนฟังหญิงสาวก่นด่าบุรุษอยู่นานเป็นเวลาหนึ่งถ้วยชา[1] พี่ชายของชิวลู่เป็นคนอย่างไรก็พอจะรู้ได้บ้างแล้ว
บ่อโคลนตมที่ติดพนันดั่งชีวิต
“แล้วพอพี่สาวเจ้ารู้เรื่องนี้เข้ามีปฏิกิริยาอย่างไรหรือ”
“พี่สาวกอดแม่ร้องไห้เสียอกเสียใจ สุดท้าย…สุดท้ายแม่บอกว่านางรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว เป็นนางที่ยอมให้พี่ชายเอาเงินก้อนนี้ไป ตอนนั้นพี่สาวได้ฟังก็เสียใจหนักกว่าเดิม ร้องไห้แล้ววิ่งออกไป…”พูดถึงตรงนี้ ไฉ่จูก็สะอึกสะอื้นพู
