งจำเดิมอยู่ หากเปรียบเทียบกันแล้วแม่นางผู้นี้ที่มีประสาทการรับกลิ่นว่องไวกว่าคนอื่น นับว่าปกติยิ่งนัก
ความสามารถพิเศษเช่นนี้นำมาใช้ในการไขคดีช่างเหมาะสมเหลือเกิน
เจินซื่อเฉิงมองไปทางเจียงซื่อด้วยแววตาอันเป็นประกาย เขาอยากจะให้บุตรชายของตนมาหลอกล่อแม่นางผู้นี้กลับจวนไปเร็วๆ เสียจริง อ้อไม่ใช่สิให้เขาแต่งงานพานางกลับไปที่บ้านต่างหาก เมื่อเป็นเช่นนั้นในอนาคตเขาก็สามารถที่จะเรียกใช้นางได้ตามอำเภอใจ
“แม่นางเจียง ข้ามีคำถามอยู่คำถามหนึ่งที่อยากร่วมปรึกษากับเจ้า” ความไม่ธรรมดาของเจียงซื่อนี้ ทำให้ขุนนางระดับสามที่มีความสามารถเป็นเลิศท่านนี้ ยกนางอยู่ในตำแหน่งเท่าเทียมกัน
“ใต้เท้าเจินเชิญกล่าวมาเถิด” เจียงซื่อไม่ได้แสดงทีท่าว่าผิดปกติออกมาแต่อย่างใด แววตาของนางยังคงนิ่งเงียบดังเดิม
ตั้งแต่ชาติที่แล้วมาจนถึงชาตินี้ นางได้เรียนรู้เรื่องราวมามากมาย และเปลี่ยนแปลงหลายอย่างเช่นกัน เว้นแต่การประจบประแจงเท่านั้นที่ยังไม่เคยชินสักที
นี่อาจจะเป็นธรรมชาติของนาง นางมิใช่สตรีที่ร่ายรำเก่งกาจ แต่กลับเป็นสตรีที่มักทำตัวเข้มแข็ง เป็นเด็กดื้อที่ตัดสินใจด้วยอารมณ์
“มีกรณีใดบ้างที่ผู้เสียหายถูกทำร้ายร่างกายอยู่หลายครั้ง แต่ไม่ส่งเสียงออกมารบกวนผู้ที่นอนอยู่ด้านข้างเลย” แม้ว่าในใจของเจินซื่อเฉิงจะพอเดาออกบ้างแล้ว แต่เขาก็ชื่นชอบที่จะฟังความคิดเห็นของผู้อื่นเพื่อเป็นการพิสูจน์
หากว่าทั้งสองคนนั้นคาดเดาออกมาเช
