เจียงซื่อไม่เคยปฏิเสธความรู้สึกที่มีต่ออวี้จิ่นเลยสักครั้ง
แต่เพราะชัดเจนในเรื่องนี้เป็นอย่างดี เลยยิ่งทำให้นางกลัวว่าตัวเองจะเข้าไปพัวพันกับเขา
ในชาตินี้นางไม่ขอเป็นตัวแทนของสตรีหน้าไหนและไม่อยากกลายเป็นผีอายุขัยสั้นโดยที่ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุอีกแล้ว และเพื่อความปลอดภัยของบิดา พี่ชายและพี่สาวคนโต นางจึงต้องมีชีวิตรอดอยู่ต่อไป
นางชอบอวี้จิ่นจริง ทว่าไม่คิดจะใช้ชีวิตอยู่กับเขาอีก
นี่คือสิ่งที่เจียงซื่อคิดมาตลอด แต่นางเองไม่รู้ว่าจะบอกเรื่องนี้กับพี่ชายอย่างไร
นางไม่อาจบอกว่าตนเองและอวี้ชีเคยแต่งงานกันมาก่อน เขาดีทุกเรื่อง ติดอย่างเดียวคือ ในใจของเขามีคนอื่น
“กลับจวนไปกับข้า” เจียงจั้นคว้าข้อมือเจียงซื่อหวังจะดึงให้นางเดินตามไป
“พี่รอง?”“กลับจวนไปแล้วข้าจะบอกเรื่องนี้กับท่านพ่อท่านพ่อจะได้ไปสืบเรื่องพี่อวี๋ชี หากว่า…”
เจียงจั้นไม่สบอารมณ์อย่างยิ่งยวด แต่ครั้นคิดถึงความรู้สึกของน้องสาวก็กลืนถ้อยคำเหล่านั้นลงไป “หากว่าท่านพ่อเห็นด้วย ก็ให้ผู้ใหญ่ฝั่ายพี่อวี๋ชีรีบมาสู่ขอ”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ เจียงจั้นก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก “จะมาคิดว่าเจ้ายังเด็กไร้เดียงสาไม่ได้แล้วมิฉะนั้นคงได้ถูกคนพวกนี้เอาเปรียบเข้าสักวัน!”
สาเหตุที่เขาเป็นเช่นนี้ก็เพราะเป็นเดือดเป็นร้อนแทนน้องสี่ เขาถึงได้ดูแคลนพี่อวี๋ชีแบบนั้นเจียงซื่อน้ำท่วมปาก “พี่รอง พี่เข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้อยากออกเรือนเร็วปานนั้นเจ้าคะ”
