จากเลือกโสมภูเขาชั้นดีเรียบร้อยแล้ว เจียงจั้นก็ส่งถุงเงินคืนให้เจียงซื่อ “น้องสี่ ถ้าพี่เก็บเงินได้ครบเมื่อไหร่จะรีบเอามาใช้คืนให้”
เจียงซื่อไม่ได้รับถุงเงินนั้นมา “ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ ไหนๆ แล้วก็ฝากพี่รองเอานี่ให้คุณชายอวี๋ด้วยแล้วกัน”
เจียงจั้นฉงน
“พี่อวี๋ชีเป็นผู้มีพระคุณของพี่รอง บาดเจ็บช้ำในสาหัสถึงเพียงนั้น เมื่อข้าทราบแล้วก็มิอาจนิ่งเฉยอยู่ได้ จึงอยากมอบค่าหยูกยาเป็นการตอบแทนเพราะทั้งสะดวกและก็ไม่ต้องมานั่งคิดให้ยุ่งยาก”เจียงจั้นพยักหน้า
น้องสี่พูดมีเหตุผล สตรีนี่ช่างถี่ถ้วนเสียจริง
สองพี่น้องเดินกลับไป แต่แล้วก็ได้ยินเสียงร้องด้วยความประหลาดใจ “อาซื่อ ช่างบังเอิญเหลือเกิน!”
เจียงซื่อหันไปมองต้นเสียง แล้วพบวัยรุ่นหนุ่มสาวคู่หนึ่งซึ่งยืนห่างออกไปไม่ไกล
เด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกับนาง ใบหน้าทรงผลผิงกั่วส่งยิ้มหวานละไมจึงเห็นลักยิ้มปรากฏชัดบนแก้มทั้งสองข้าง เด็กสาวผู้นั้นคือเซี่ยชิงเหยา บุตรีคนโตแห่งตระกูลหย่งชังปัวซึ่งอยู่เรือนติดกันและเด็กหนุ่มซึ่งยืนหน้าเคร่งขรึมข้างๆ คือเซี่ยอินโหลว ซึ่งเป็นพี่ชายฝาแฝดของเซี่ยชิงเหยา
