นแรกผ่านไปแล้ว เจินซื่อเฉิงพลันนึกถึงสิ่งสำคัญขึ้นมาอีกครั้ง “ซิ่วเหนียงจื่อยังมีความเจ็บปวดกับการสูญเสียบุตรสาว คงยากที่จะมีสภาพจิตใจที่ปกติในเร็ววัน”
เจียงซื่อพลันคิดถึงภาพของซิ่วเหนียงจื่อในคืนนั้น
สภาพจิตใจของซิ่วเหนียงจื่อ สามารถพูดได้ว่าห่างจากความบ้าแค่เพียงก้าวเดียว
นางอยากช่วยเหลือซิ่วเหนียงจื่อ
มนุษย์ทุกคนมีความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นโดยเฉพาะอย่างยิ่งซิ่วเหนียงจื่อกับบุตรสาวต่างก็เป็นผู้ที่ถูกฉังซิงโหวซื่อจื่อทำร้ายเหมือนกัน นี่คงนับว่าเป็นสาเหตุที่ทำให้นางถอนหายใจเฮือกใหญ่
ส่วนบุตรสาวของซิ่วเหนียงจื่อ ได้ลาจากโลกนี้ไปอย่างถาวร นางได้หลุดจากเงามืดของชาติก่อนเรียบร้อย ถ้าเช่นนั้น ก็ให้นางเป็นตัวแทนของบุตรสาวของซิ่วเหนียงจื่อ มาช่วยแม่ให้มีชีวิตต่อไปเถอะ
“ปกติซิ่วเหนียงจื่อตื่นนอนกี่โมงหรือเจ้าคะ”เจินซื่อเฉิงถึงกับชะงักกับคำถาม แล้วจึงเอ่ยตอบอ้ำอึ้ง “ข้าไม่ได้สนใจเรื่องนี้เท่าไหร่”
เขาจะสนใจเรื่องนี้ได้อย่างไรเล่า!
เจียงซื่อรู้ว่าตัวเองพูดผิด พลางเม้มปากยิ้ม “ข้ามีหนึ่งวิธี บางทีอาจทำให้ซิ่วเหนียงจื่อดีขึ้นได้”
“หืม ข้าน้อมฟังความเห็น” เจินซื่อเฉิงตาลุกวาว
เจียงซื่อกระซิบอยู่หลายประโยค เจินซื่อเฉิงชะงักก่อน แล้วจึงผงกหัวตาม
“วันนี้ไม่ได้มาเสียเวลาเปล่าจริงๆ คุณหนูเจียงหวังว่าจะได้พบกันอีกในคราวหน้า”
“ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ” เจียงซื่อย่อตัวน้อมทักทายแล้วเดินออกจากห้องไป
จะแสดงละคร
