ยงซื่อหัวเราะเบาๆ “ข้าน้อยก็คิดไม่ถึงว่าใต้เท้าไม่ใช่ผู้บัญชาการทหารอำเภอ แต่เป็นผู้ตรวจการแห่งศาลาว่าการพระนคร”
หากตอนนั้นรู้ว่าเขาคือเจินชิงเทียน นางคงจะดูความคึกคักในที่ลับๆ แทน ถ้าเช่นนั้นก็จะไม่มีการได้พบหน้าในวันนี้ใช่ เจียงซื่อมั่นใจมาก จุดประสงค์การเดินทางมายังจวนปัวในวันนี้ที่ว่าขอพบเจียงเชี่ยนนั้นคือข้ออ้าง ความจริงแล้วอยากขอพบนางต่างหาก
เจินชิงเทียนท่านนี้สายตาแหลมคมดุจเปลวไฟบางทีเขาอาจเดาอะไรบางอย่างออกแล้วก็เป็นได้
เจินซื่อเฉิงจิบชาหนึ่งอึก แล้วกล่าวด้วยเสียงอ่อนโยน “คุณหนูเจียงมีความคิดเห็นอย่างไรกับคดีของฉังซิงโหวซื่อจื่อ”
“ฉังซิงโหวซื่อจื่อทำผิดก็สมควรได้รับโทษ ให้โทษเป็นความตายยังน้อยไปเสียด้วยซ้ำ การตัดสินอย่างเด็ดขาดของใต้เท้านั้นน่าชื่นชมยิ่งนัก คงมีชื่อเสียงให้เลื่องลือได้เป็นร้อยๆ ปี”เจินซื่อเฉิงหัวเราะ “คุณหนูไม่จำเป็นต้องกล่าวยอกันเช่นนี้ คุณหนูคงเป็นเปั้าหมายต่อไปของฉังซื่อโหวซื่อจื่อใช่หรือไม่”
—————————-
[1] เฉาเจียงซื่อ หมายถึงคนแซ่เจียงที่แต่งเข้าตระกูลเฉา ในทีนี้กล่าวถึงเจียงเชี่ยน
