นเท่านี้มาก่อน
มิน่า… พี่รองเชิญชวนพวกนางไปพักที่จวนโหวครั้งแล้วครั้งเล่า ถึงว่าท่าที่ของพี่รองที่มีต่อพี่สี่พิรุธมาก พี่รองแทบจะตามใจพี่สี่ทุกเรื่อง ที่แท้คำตอบนั้นง่ายมาก นั่นก็คือ เปั้าหมายต่อไปของฉังซิงโหวซื่อจื่อคือพี่สี่!
เจียงเพ่ยพลันเบิกตากว้าง
“น้องหก เจ้าเป็นอะไรไป” เจียงลี่เอ่ยถามอย่างมึนงง
“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะพี่ห้า ข้ากลับห้องก่อนล่ะ” เจียงเพ่ยฝืนยิ้มพร้อมเดินกลับด้วยท่าทางแข็งทื่อ นางรู้สึกเพียงเท้านั้นหนึกอึ้งเป็นพันชั่ง
นางเข้าใจแล้ว เจียงเชี่ยนไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์ แต่เป็นผู้สมรู้ร่วมคิด!
ผ้าม่านร้อยลูกปัดครึ่งท่อนยังคงขยับไปมาเบาๆตามแรงเดินผ่านของเจียงเพ่ย เสียงลูกปัดที่กระทบกันเสียงใสชวนน่าฟัง
เจียงลี่จ้องผ่านม่านลูกปัดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงถอนหายใจอย่างแผ่วเบา
นี่น้องหกก็คิดได้เช่นนั้นเหมือนกันสินะ
จากนี้ไป การมีคนเช่นนั้นอาศัยอยู่ในจวนปัว นางยิ่งต้องระมัดระวังตัวมากขึ้นกว่าเดิม
ฝังศาลาว่าการพระนคร คดีฉังซิงโหวซื่อจื่อฆ่าหญิงสาวสิบคนยังไม่จบสิ้นอย่างสมบูรณ์ การส่งข่าวแจ้งครอบครัวผู้เสียชีวิตจะต้องใช้เวลาค่อนข้างมาก ไม่สามารถเร่งได้ เจินซื่อเฉิงใช้อากาสนี้สั่งให้คนไปสืบหาข้อมูลของเจียงซื่อ
หญิงสาวที่ปรากฏตัวขึ้นในสวนดอกไม้ฉังซิงโหวอย่างไรก็รู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
—————————-[1] หย่าแบบบังคับ ในที่นี้คือารยกเลิกการแต่งงานตามคำสั่งของรัฐใช้เมื่อคู่สมรสคนหนึ่งก่ออาชญ
