่ และรู้สึกปวดหัวแทบระเบิดออกขอเพียงชังเอ๋อร์ไม่ได้รับผลกระทบต่อการเรียนจากเรื่องราวของเชี่ยนเอ๋อร์ก็พอ
ในความไม่เงียบสงบแบบเดียวกันนี้ ยังมีเจียงเพ่ยคุณหนูหกอีกคนหนึ่ง
นางพักอยู่ในเรือนเดียวกันกับเจียงลี่คุณหนูห้าเมื่อได้ยินข่าวลือด้านนอกแล้วนางวิ่งตรงไปยังห้องเจียงลี่ทันที
“พี่ห้า เรื่องที่ลือกันด้านนอกพี่ได้ยินแล้วใช่หรือไม่”
“เรื่องอะไรรึ”เจียงเพ่ยกระทืบเท้า “จวนฉังซิงโหวเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ พี่ไม่คิดจะส่งสาวรับใช้ไปสืบความเคลื่อนไหวด้านนอกบ้างเลยรึ”
เจียงลี่เม้มริมฝีปาก
แม้จะเกิดความเคลื่อนไหวอย่างไร ก็หาใช่บุตรสาวเรือนรองอย่างนางจะแก้ไขได้นี่ หากจะสร้างปัญหาที่ไม่จำเป็น มิสู้อยู่นิ่งๆ ยังจะดีเสียกว่า
เจียงเพ่ยถึงกับโมโหจนอยากร้องไห้ “พี่ห้า พี่นี่มันหัวดื้อเสียจริง! ตอนนี้คนด้านนอกลือกันให้ทั่วว่าพวกเราพักที่จวนโหวตั้งหลายวัน ถูกพี่เขยรอง…ถุย ถูกสัตว์เดรัจฉานนั่นเอารัดเอาเปรียบ!ตอนนี้แม้ว่าพวกเราจะกระโดดลงน้ำแม่น้ำหวงเหอ ก็ไม่สามารถลบล้างมลทินออกไปได้[2]แล้ว”
เจียงลี่เอ่ยตอบช้าๆ “เมืองหลวงมีเรื่องคึกคักมากมาย คำพูดเหล่านี้อีกไม่กี่วันก็ซาลงแล้ว ตอนนั้นพี่รองเชิญชวนแทบปฏิเสธไม่ได้ พวกเราในฐานะที่เป็นน้องสาวจะปฏิเสธได้อย่างไรกันเล่า”
เจียงเพ่ยชะงักนิ่ง พลันจับข้อมือเจียงลี่ “หรือว่าพี่รองตั้งใจ”
“ตั้งใจอะไร”
เจียงเพ่ยหลับตาลง พลันมีความคิดมากมายแล่นผ่านในสมอง ราวกับไม่เคยชัดเจ
