อร์ เจ้าพูดมาตามตรง ซื่อจื่อเริ่มทำร้ายเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่”
เจียงเชี่ยนรอคำนี้มานาน แล้วจึงบอกเล่าพร้อมน้ำตา “หลังแต่งงานกันได้ไม่นานก็เริ่มแล้วเจ้าค่ะลูกไม่เคยกล้าพูดออกไป เพราะกลัวว่าท่านพ่อท่านแม่จะเป็นกังวล และคิดว่าซื่อจื่อจะดีขึ้นในไม่ช้า แต่คิดไม่ถึง…คิดไม่ถึงว่าเขาจะทำร้ายหนักขึ้นเรื่อยๆ ข้าเลยไม่กล้าถามเรื่องของเขาแม้แต่คำเดียว เขาทำสิ่งใดบ้างลูกก็ไม่เคยทราบ…ลูกเพียงคิดว่าเขาไม่มาหาลูกก็เพียงพอแล้ว ฮืออออ…”
“สัตว์เดรัจฉานชัดๆ!” เซียวซื่อโพล่งออกไปอย่างไม่เกรงใจ
นายท่านรองเจียงส่งสายตาให้กับบ่าวรับใช้ที่พามาด้วย “ยังนิ่งอยู่ไย ยังไม่พาคุณหนูรองกลับจวนอีก!”
“นี่พวกเจ้าจะทำอะไร เจียงซื่อเป็นสะใภ้ในตระกูลเฉา เวลานี้สามีเกิดเรื่องขึ้น นางคิดจะทิ้งทุกอย่างแล้วจากไปเช่นนี้รึ”
นายท่านรองเจียงหัวเราะอย่างเย็นชา “หากว่าสองสามีภรรยารักใคร่กลมเกลียวกัน เชี่ยนเอ๋อร์ย่อมยินยอมรักษาความบริสุทธิ์ไม่ออกเรือนอีกข้าคงไม่มีสิ่งใดจะพูด แต่เชี่ยนเอ๋อร์ถูกกระทำอย่างไร ฮูหยินเองก็ได้เห็นแล้ว พวกเราต่างเป็นพ่อและแม่เหมือนกัน คงไม่มีใครสามารถทนดูลูกสาวของตัวเองตกไปอยู่ในหลุมไฟหรอกกระมังลาก่อน!”
“ห้ามพานางกลับไปนะ นางเป็นสะใภ้ตระกูลเฉา!”
เซียวซื่อถุยน้ำลาย “โหวฮูหยินคอยหนังสือบังคับหย่าจากเจ้าหน้าที่เถอะ”
ไม่นาน นายท่านรองเจียงสองสามีภรรยาก็พาเจียงเชี่ยนออกจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว ฉังซิงโหวฮูหยินมองด
