ูรอบเรือนที่ว่างเปล่า นางฝืนทนต่อไม่ไหวพลันล้มลงกับพื้น……
ในสวนดอกไม้แห่งจวนตงผิงปัว เจียงซื่อนั่งรอฟังข่าวอยู่บนเก้าอี้ดอกไม้
ถึงแม้นางเชื่อในความสามารถและนิสัยใจคอของใต้เท้าเจิน แต่หากไม่มีข่าวที่แน่ชัด อย่างไรเสียก็มิอาจวางใจลงได้
อาหมานเดินมาหาอย่างฉับไว กระซิบข้างหูเจียงซื่ออย่างแผ่วเบา “คุณหนู เหล่าฉินส่งข่าวมาบอกว่าคดีถูกตัดสินแล้วเจ้าค่ะ ฉังซิงโหวซื่อจื่อถูกพิพากษาให้ประหารชีวิตทันที”
แววตาของเจียงซื่อมีประกายวับพร้อมกับยิ้มอ่อน
ซื่อจื่อแห่งจวนโหวถูกพิพากษาประหารชีวิตทันทีฉังซิงโหวซื่อจื่อคงเสื่อมเสียได้อีกเป็นร้อยปี
“อืม ขอบใจนะ เจ้ากลับไปพักได้”
อาหมานกลับไม่ขยับ
“ทำไมรึ”
“คุณหนู ด้านนอกมีสุนัขตัวใหญ่หนึ่งตัวเดินวนไปมา บ่าวดูแล้วน่าจะเป็นเอ้อร์หนิวเจ้าค่ะ”เจียงซื่อพลันลุกขึ้น
หรือว่าเอ้อร์หนิวมาหานาง? มันเดินวนไปมาเช่นนี้ หากถูกคนตาดีพบเห็นเข้าจะไม่แย่เอาหรือ?
ตอนนั้น คุณชายสามแห่งจวนอันกั๋วกงมารับตัวเจ้าสาวถูกสุนัขตัวใหญ่ตัวหนึ่งก่อความวุ่นวายจนกลายเป็นที่พูดถึง เรื่องนี้ยังไม่ทันผ่านไป มันได้ช่วยเหลือเจินชิงเทียนไขคดีหญิงสาวสิบศพที่หายไปได้สำเร็จ จนกลายเป็นที่พูดถึงไปทั่วอีกครั้ง ตอนนี้เอ้อร์หนิวไม่ใช่สุนัขธรรมดาอีกต่อไปแล้ว
เจียงซื่อครุ่นคิดได้ครู่หนึ่ง แล้วจึงตัดสินใจออกไปดูทันที
“คุณหนู จะไปไหนหรือเจ้าคะ” อาหมานรีบเดินตาม
นายบ่าวสองคนเดินออกจากจวน เจียงซื่อมองดูรอบๆ
