ายหญิงบริสุทธิ์ถึงสิบคน อีกไม่นานคนในครอบครัวของพวกนางก็จะมาสอบถามที่นี่ แล้วจวนโหวไม่คิดจะเตรียมค่าทำขวัญให้กับพวกเขาหน่อยหรือ”
“อะไรนะ” ฉังซิงโหวคิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นคำตอบนี้ มีลมหายใจอยู่หนึ่งเฮือกที่เกือบหายใจไม่ทัน
ปราชาชนที่มุงดูต่างเห็นด้วยกับสิ่งนี้
“เยี่ยมมากขอรับ/เจ้าค่ะ ใต้เท้าเจิน!”
“ช่างเป็นผู้ดำรงความยุติธรรมจริงๆ ต่อแต่นี้ไปพวกเราสบายใจได้แล้ว”
“ใช่ๆ ข้าราชการดีๆ อย่างท่านเจินชิงเทียน หากว่าถูกคนอย่างฉังซิงโหวรังแก พวกเราก็ไปฟั้องเบื้องบนกัน!”
ความคิดของปราชาชนนั้นใสซื่อมาก ตาแก่ที่เลี้ยงดูบุตรชายให้เป็นปีศาจฆ่าคนเช่นนี้ จะใช่คนดีที่ไหนกัน
ลูกรับผิดแทนพ่อ ลูกไม่รักดีเพราะความผิดพ่อคำพูดเหล่านี้หาใช่คำพูดลอยๆ ในเวลานี้อีกต่อไปไม่ แต่เป็นคำพูดที่ทุกคนต่างเข้าใจในหลักเหตุผลเป็นอย่างดีคำพูดต่างๆ นานาเป็นเหมือนมีดที่กำลังทิ่มแทงหัวใจของเขา หลังถูกโจมตีจนแทบทนไม่ไหว เขาพลันเป็นลมล้มหมดสติทันที
“มีใครอยู่หรือไม่ พาฉังซิงโหวกลัวจวนเสีย! พาตัวนักโทษกลับห้องขัง ออกจากโถงศาลได้!” เจินซื่อเฉิงเคาพไม้ปลุกสติพร้อมกับยืนขึ้น
ฉังซิงโหวซื่อจื่อถูกโยนผักใบเน่า เปลือกผลไม้ใส่ตัวนับไม่ถ้วน
เจ้าหน้าที่หลายคนพากันขมวดคิ้ว
กี่ปีแล้ว พวกปราชาชนก็ยังจะทำเช่นนี้ราวกับในละครอีก ไม่รู้กันเลยหรืออย่างไรว่ามันทำความสะอาดลำบากแค่ไหน!
พ่อบ้านจวนฉังซิงโหวที่มาฟังคำตัดสินที่ศาลาว่าการได้เดินทางกลับจว
