งรอดชีวิตแน่นอน
เจินซื่อเฉิงนั่งอยู่ใต้แผ่นปั้ายที่มีข้อความเขียนไว้ว่า ‘เอาคันฉ่องไปแขวนไว้ในที่เปิดเผย; เขาตอบกลับด้วยเสียงดังสนั่นโถงศาล “ต่อให้พระราชโอรสกระทำผิด ยังต้องรับโทษเสมือนปราชาชนฉังซิงโหวซื่อจื่อเฉาซิงอวี้ ปล้นสะดม เหยียดหยามและฆ่าผู้หญิงสิบคนอย่างโหดเหี้ยมหลักฐานหนาแน่น ความผิดนี้ไม่สามารถให้อภัยได้ ต้องดำเนินประหารชีวิตทันที! หากท่านโหวมีข้อโต้งแย้ง จะไปยื่นคำร้องต่อฝั่าบาท ข้าก็จะสู้กับท่านจนสุดทาง!”
“คอยดูเถอะ เจินซื่อเฉิง…” ฉังซิงโหวรู้สึกแก่ตัวลงอีกเจ็บแปดปีในทันใด นิ้วที่ชี้เจินซื่อเฉิงสั่นระริก
เจินซื่อเฉิงเคยพบคนขมขู่มานับไม่ถ้วน เขากลัวคำพูดแบบนี้ที่ไหนกัน จึงหัวเราะเบาๆ พร้อมตอบกลับไป “ข้าจะคอยท่านอยู่ที่ศาลาว่าการนี่ล่ะ ขากลับ ท่านโหวช่วยเตรียมเงินไว้หน่อยก็แล้วกัน”
ฉังซิงโหวชะงักไปชั่วครู่นั่นหมายความว่าอย่างไร หรือว่าปราชดปราชันว่าเขาจะจ่ายติดสินบนกับฝั่าบาท ล้อเป็นเล่นไปเขาไม่ใช่คนโง่ มิสู้ติดสินบนกับคนที่สามารถพูดกับฝั่าบาทได้โดยตรงยังจะดีเสียกว่า
แต่คำพูดเช่นนี้ไม่ควรออกมาจากปากของคนแซ่เจินนี่
ช่วงเวลาครู่เดียว ฉังซิงโหวพลางเกิดการมองเห็นถึงทางแห่งแสงสว่าง
แม้ว่าความคิดนี้ที่เกิดขึ้นภายในใจของเขาจะไร้สาระ แต่เมื่อเป็นหมาจนตรอก แม้เพียงหญ้าอ่อนหนึ่งต้นก็ต้องรีบคว้าเอาไว้ แล้วจะมีเวลาให้คำนึงถึงอย่างอื่นได้อย่างไรอีกเจินซื่อเฉิงคิดไม่ตก “บุตรของท่านทำร้
